Abstract
Hukuk devleti, bir devletin hâkim olduğu toplum üzerindeki egemenlik kudretinin hukuk kuralları çerçevesinde sınırlandırıp sınırlandırılmadığı üzerinde doğan bir kavram olmuştur.Hukuk devleti ilkesi ve bu ilkeyi sağlayacak olan alt ilkeler, Batılı devletlerde ve Türk-İslam toplumlarında farklı şekilde gelişmiştir.Ancak temel olarak mutlak güce sahip iktidarın sınırlandırılması ve kişi hak ve özgürlüklerinin korunmasına dair gelişen hukuk devleti ilkesi Osmanlı Devleti'nde de gelişimini göstermiş, hatta her iki hukuk anlayışının kesişim noktası haline gelmiştir.Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin de öncülü olan Osmanlı Devleti, uzun zaman içerisinde kadim Orta Asya gelenekleri ve şer'i hukuk çerçevesinde hukuk kurallarını ortaya koyarken Tanzimat devrinde bu durum kısmen değişmiş ve Avrupalı devletlerin hukuk anlayışları da örnek alınmaya başlanmıştır.Bu durumun son örneği de Kanunı Esasi olmuştur.Kanun-ı Esasi ile bir anayasaya sahip olan Osmanlı Devleti, 1909'da yaptığı değişikliklerle modern ölçütlerle hukuk devleti ilkesini sağlama konusunda önemli bir zirve noktası oluşturmuştur.Bu bağlamda Osmanlı'dan sonra yeni kurulacak olan Türkiye Cumhuriyeti'ne öncülük etmiştir.