Abstract
Введение: Проблема диагностики и хирургического лечения механической желтухи доброкачественного генеза сохраняет актуальность в связи развитием тяжелых осложнений, приводящих к летальному исходу. Цель: Анализ совершенствования результатов хирургического лечения больных с синдромом механической желтухи доброкачественного генеза. Материалы и методы исследования: В рамках исследования проанализированы результаты хирургического лечения 142 больных желчнокаменных болезнью (ЖКБ), осложнённой механической желтухой доброкачественного генеза (МЖДГ), находящихся на лечении в период с 2015 по 2019 гг. Из них мужчин было 47 (33,1%), женщин – 95 (66,9%). Средний возраст составил 64,5±5,4 года. Все пациенты в зависимости от применяемого метода лечения были разделены на две группы (основную и сравнения). Результаты: В послеоперационном периоде наблюдались следующие осложнения. В общей сложности наблюдалось 5 осложнений в основной группе (7,2%) у 5 пациентов (7,2%), причем только в 1 случае было определено осложнение II степени тяжести по использованной классификации (послеоперационный панкреатит) Clavien-Dindo. В группе сравнения имели место 18 (24,7%) различных осложнений, включенных в классификацию, у 13 пациентов (17,8%). Различия между группами имели статистическую значимость (χ2=7,922, p=0,005). В основной группе летальных исходов не было. В группе сравнения имелись 4 летальных исхода (5,5%), причинами которых явились: в 2 случаях печеночно-почечная недостаточность на фоне тяжелой интоксикации, в 1 случае массивная тромбоэмболия легочной артерии, в 1 – ДВС-синдром (осложнения развились на 2-3-е сутки после операции). Выводы: Разработанные хирургические инструменты и способы хирургического лечения механической желтухи доброкачественного генеза позволили улучшить результаты лечения в 2,9 раза (t=0,045) в группе пациентов и 2,3 раза в группе с синдромом Мириззи III-IV типа (t=0,048), а также снизить уровень воспалительного и болевого синдрома, продолжительность госпитализации и снижает число рестенозов. Introduction: The problem of diagnosis and surgical treatment of benign mechanical jaundice remains relevant due to the development of severe complications leading to death. Aim: Analysis of the improvement of the results of surgical treatment of patients with obstructive jaundice syndrome of benign genesis. Materials and research methods: The study analyzed the results of surgical treatment of 142 patients with cholelithiasis complicated by mechanical jaundice of benign origin, who were treated in the period from 2015 to 2019. Of these, 47 were men (33.1%), 95 were women (66.9%). The average age was 64.5±5.4 years. All patients were divided into two groups (main and comparison), depending on the treatment method used. Results: In the postoperative period, the following complications were observed. In total, 5 complications were observed in the main group (7.2%) in 5 patients( 7.2%), and only in 1 case a complication of the second degree of severity was determined according to the classification used (postoperative pancreatitis) Clavien-Dindo. In the comparison group, 18 (24.7%) different complications included in the classification occurred in 13 patients (17.8%). The differences between the groups were statistically significant (χ2=7,922, p=0.005). There were no fatalities in the main group. In the comparison group, there were 4 fatal outcomes (5.5%), the causes of which were: in 2 cases, hepatic-renal failure on the background of severe intoxication, in 1 case, massive pulmonary embolism, in 1-disseminated intravascular coagulation syndrome (complications developed on the 2-3 day after surgery). The differences between the groups on this indicator did not reach the degree of significance. Conclusions: The developed surgical instruments and methods of surgical treatment of mechanical jaundice of benign origin allowed to improve the results of treatment by 2.9 times (t=0.045) in the group of patients and 2.3 times in the group with Mirizzi syndrome type III-IV (t=0.048), as well as to reduce the level of inflammatory and pain syndrome, the duration of hospitalization and reduces the number of restenoses. Кіріспе: Механикалық сарғаюды диагностикалау және хирургиялық емдеу мәселесі өлімге әкелетін ауыр асқынулардың дамуына байланысты өзекті болып қала береді. Мақсаты: Қатерсіз генездегі механикалық сарғаю синдромы бар науқастардың хирургиялық емдеу нәтижелерін анализы. Зерттеу әдістері: Зерттеу 2015-2019 жылдар аралығында емделіп жатқан, қатерсіз генездегі механикалық сарғаюмен асқынған 142 өт тас ауруымен (ӨТА) ауырған науқастардың хирургиялық емдеу нәтижелері талданылды, олардың ішінде ер адамдар - 47 (33,1%), әйел адамдар - 95 (66,9%). Орташа жасы шамасы 64,5±5,4 жыл. Барлық науқастар қолданылатын емдеу әдісіне байланысты екі топқа бөлінді (негізгі және салыстыру тобына). Нәтижелері: Операциядан кейінгі кезеңде келесі асқынулар анықталынды. Жалпы алғанда негізгі топта 5 (7,2%) науқаста асқыну байқалды, бұл ретте тек 1 жағдайдаClavien-Dindo ұсынған жіктемесі бойынша (операциядан кейінгі панкреатит) II дәрежелі асқыну анықталды. Салыстыру тобында жіктеуге енгізілген 18 (24,7%) түрлі асқынулар 13 (17,8%) науқаста тіркелінді. Топтар арасындағы айырмашылықтар статистикалық мәнге ие болды (χ2=7.922, p=0.005). Негізгі топта өлім көрсеткіші тіркелген жоқ. Салыстыру тобында 4 (5,5%) өлім көрсеткіші тіркелінді, олардың себептері: 2 жағдайда ауыр интоксикация себебінен бауыр-бүйрек жеткіліксіздігі, 1 жағдайда өкпе артериясының тромбоэмболиясы, 1 жағдайда – ТШҚҰ-синдромы (асқынулар операциядан кейін 2-3-ші күні дамыды). Осы көрсеткіш бойынша топтар арасындағы айырмашылықтар маңыздылық деңгейіне жеткен жоқ. Қорытынды: Қатерсіз генездегі механикалық сарғаюды хирургиялық емдеудің жетілдірілген хирургиялық құралдары мен әдістері зерттелуші топтарда емдеу нәтижелерін 2,9 есе (t=0,045) және Мириззи синдромының III-IV типінде зерттелген (t=0,048) науқастарда 2,3 есе жақсартуға, сондай-ақ қабыну және ауыру синдромының деңгейін, ауруханаға жатқызу ұзақтығын төмендетуге және рестеноздар санын азайтуға мүмкіндік берді.