Abstract
Background. Intra-articular tibia pilon fractures are quite seldom but they present a challenging issue for orthopedic and trauma surgeons as their management is difficult and comminuted pilon fractures are associated with high rate of complications. This research is aimed at elucidation of epidemiology of intra-articular pilon fractures and treatment outcomes in our practice. Methods. Our study was based in all hospitals of East Kazakhstan region providing care to the patients with intra-articular tibia pilon fractures. We included all adult patients who were hospitalized within the period of 2014-2019. Overall, we enrolled 151 patients and three of them had injuries of both limbs (154 legs). Results. Intra-articular tibia pilon fractures were more common among men (64.9%) and the prevailed mechanism of injury was the effect of rotational forces (53.2%). Ilizarov external fixation was the most common treatment used (22.1%), followed by the locking plate fixation (18.9%). However, almost half of the patients were undergone delayed surgical treatment in preoperative period. Approximately 20% of fractures in our study were treated conservatively with the use of cast. Such complication as postoperative wound infection was observed with locking plate fixation, while secondary displacement was more common in Ilizarov external fixation. Conclusion. There is a room for improvement of management of intra-articular tibia pilon fractures at the hospital level of Kazakhstan. Введение. Внутрисуставные переломы пилона (дистального метаэпифиза большеберцовой кости) голени встречаются достаточно редко, но представляют серьезную проблему для травматологов, так как их лечение затруднено, а многофрагментарные переломы пилона связаны с высокой частотой осложнений. Настоящее исследование направлено на выяснение эпидемиологии внутрисуставных переломов пилона и результатов лечения в нашей практике. Методы. Наше исследование проводилось в 3 больницах Восточно-Казахстанской области, оказывающих помощь больным с внутрисуставными переломами пилона большеберцовой кости. Включены все взрослые пациенты, находившиеся на стационарном лечении в период с 2014-2019 гг. Всего было госпитализировано 151 пациентов, из них трое с травмами обеих конечностей (154 конечности). Результаты. Внутрисуставные переломы пилона большеберцовой кости чаще встречались у мужчин (64,9%), преобладающим механизмом повреждения был подвывих в голеностопном суставе (53,2%). Аппарат Илизарова был наиболее распространенным методом лечения (22,1%), на втором месте накостный остеосинтез пластиной (18,9%). Однако почти половине пациентов производилось отсроченное оперативное лечение. Примерно 20 % переломов в нашем исследовании лечили консервативно с иммобилизацией гипсовой повязки. Такие осложнения, как нагноение послеоперационной раны, наблюдалось при открытом вправлении и накостном остеосинтезе пластиной, а вторичное смещение отломков чаще наблюдалось при лечении на аппарате по Илизарову. Выводы. На основании результатов исследования пролеченных больных есть необходимость модернизация методов лечения внутрисуставных переломов пилона большеберцовой кости на госпитальном уровне Казахстана. Өзектілігі. Сирақтың буынішілік пилон сынықтары (үлкен жіліктің дистальды метаэпифизінің) өте сирек кездеседі, сонда да травматологтар үшін үлкен қиыңдық туғызады, себебі олардың емі оңай емес және көпфрагментарлы сынық түрлерінің асқынуларының жиілігі жоғары болып келеді. Бұл зерттеу буынішілік пилон сынықтарының эпидемиологиясы мен біздің тәжірибеміздегі емдеу нәтижелерін анықтауға арналған. Әдістері. Біздің зерттеу үлкен жілік сүйегінің буынішілік сынықтары бар науқастарға көмек көрсетілетін Шығыс Қазақстан облысынын 3 ауруханасында жүргізілді. 2013-2019 жж. аралығында стационарлық ем алған барлық ересек науқастар зерттеуге кірістірілді. Барлығы 151 науқас ауруханаға жатқызылған, олардың ішінде үшеуі екі аяқтың жарақатымен болды (154 аяқ). Нәтижелері. Үлкен жілік сүйегінің буынішілік пилон сынықтары жиі ер адамдарда кездескен (64,9%), жарақаттын басым механизмы тобық буынындағы жартылай шығу болды (53,2%). Ең кең таралған емдеу әдісі Илизаров апараты болды (22,1%), екінші орында пластинамен сүйекүстілік остеосинтез болды (18,9%). Бірақ науқастардың жартысына ота кешіктіріліп жасалған. Біздің зерттеудегі сынықтардың 20%-ы гипстык таңғышпен консервативті емделген. Операциядан кейінгі жараның іріңдеуі сияқты асқынулар ашық орнына келтіру мен пластинамен сүйекүстілік остеосинтезінде байқалды, ал Илизаров аппаратымен емдеу кезінде сынық бөліктерінің екіншілік ығысуы жиі байқалды. Тұжырым. Емделіп шыққан науқастарды зерттеу нәтижелері негізінде Қазақстанда үлкен жілік сүйегінің буынішілік пилон сынықтары емінің госпитальдық деңгейде жаңғыртылуы қажет екені анықталды.