Abstract
Ғылыми мақалада авторлар итальяндық кинорежиссер, сценарист Федерико Феллинидің шығармашылығына кәсіби талдау жасаған. Олар Ф.Феллини шығармаларының мазмұны жағынан да, формасы жағынан да басқа авторларға қарағанда ауқымының кең әрі алуан түрлі тақырыптарды зерттеуімен ерекше екендігіне назар аударады. Тақырыпты зерттеу барысында Ф.Феллини шығармаларының сапалылығы, олардың әрқайсысының тәуелсіз тұжырымы анықталды. Зерттеушілер қолтаңбасы өзгеше режиссер шығармаларының сериясын ерте кезең, орта кезең және соңғы кезең деп, үш кезеңге бөліп қарастырған. Ерте кезеңде орын алған қалау мен этика арасындағы қайшылықты жаңғырту үшін сюжетті негізгі бөлім ретінде пайдаланғандығын барынша нақты талқылаған. Орта кезеңде Ф.Феллинидің тілектің санадан тыс компоненттерін негізгі дене ретінде көрсетуге деген құштарлығы айқындалады. Көркем туындыларына талдау жасай отырып, мақала авторлары осы екінші кезеңді оның шығармашылығының шарықтау кезеңі деп атайды. Аталған шығармалардағы кейіпкерлердің өзін-өзі жоққа шығаратын эмоциялары ұят, қорлау, кінә сияқты түрлі белгілерге негізделгендігі де айтылады. Зерттеушілер «пост-кезең» деп аталатын соңғы кезеңде режиссердің экстремалды ситуациялық пропорциялар арқылы бірнеше тақырыптарды көтергенін зерделеген. Мұнда оқиғалар мен қаһармандар мінездерінің қарама-қайшылыққа толы іс-әрекеттері жан-жақты талданады. Алғашқы екі кезеңмен салыстырғанда кейінгі туындылар тақырыбы жағынан әлдеқайда күрделі. Кейіпкерлердің еркіндігі, олардың шектен тыс құмарлыққа берілуі, сананың бұзылу белгілері «Сатирикон Феллини», «Амаркорд» және «Казанова» фильмдерінің негізгі тақырыбы болған. Бұл кезеңде Ф.Феллини жеке рухпен ұштастырылған әлеуметтік орта мен тарихтың жеке адамға күшті шектеуші ретінде әсер ететінін анықтады.