Abstract
Мақалада қазақ ертегілерінің қиял-ғажайып концептілері, қоршаған ортаны танудың нақты формалары, қиял əлемінің концептуализациялануы, қиял-ғажайып ұғымдардың мазмұны мен осындай тілдің бірліктердің сыртқы түрі, қалай жүйеленгені айтылады. Сонымен қатар қазақ ертегілері үшін «жер асты кеңістігі» мен «жер үсті кеңістігінің» рөлі ерекше екендігі, уақыттың циклдік сипаттары, уақыт ұғымының «өлім-өмір» заңы, «фольклорлық болашақ» ұғымдары ашылады. Қазақ ертегілеріндегі кеңістік қатынастары барлық кеңістікті «өзімдікі/біреудікі» деп бөлу арқылы өлшенетіні айтылады. «Біреудікі/өзімдікі» концепциясы адамның қоршаған ортаны бағалауына негізделеді: ол өзінің кеңістігін таныс, белгілі, ал екіншісін белгісіз, тануға болмайтын деп анықталады.