Abstract
Maqolada XIX asr birinchi yarmida Markaziy Osiyodagi adabiy til muammosi tahlil qilinadi. Xususan, Munis, Maxmur, Gulxaniy, Muqimiy, Furqat ijodi namunalari leksik nuqtayi nazardan tadqiq etiladi. Misollar orqali turli lahja va shevalarning adabiy til yaratilishidagi orni haqida mulohaza yuritiladi.