Abstract
Introduction.Diabetic nephropathy is one of the most common and severe complications of type 2 diabetes mellitus and the leading cause of chronic kidney disease. Therefore, there is increasing interest in biomarkers, particularly tubular ones, reflecting early proximal tubule dysfunction. Aim. To summarize and quantify published data on serum and urinary beta-2-microglobulin levels in patients with diabetic nephropathy compared to control groups. Materials and methods. The meta-analysis included studies comparing serum or urinary beta-2-microglobulin levels in patients with diabetic nephropathy and control groups. All statistical analyses were performed using Review Manager (RevMan, version 5.4.1 (The Cochrane Collaboration, 2020). Results. In patients with diabetic nephropathy, beta-2-microglobulin levels were not statistically significantly higher than in control group patients, the pooled mean difference was MD=3.49; 95% CI from -0.16 to 7.14, p=0.06. A meta-analysis of the standardized mean difference in urinary beta-2-microglobulin levels showed that in patients with type 2 diabetes mellitus and diabetic nephropathy, urinary beta-2-microglobulin levels were 1.11 mg/ml higher compared to controls, 95% CI (0.32-1.91), p=0.006, and the standardized mean difference in the urinary beta-2-microglobulin to Creatinine levels increased by 1.07 mg/g in patients with type 2 diabetes mellitus and diabetic nephropathy compared to controls, 95% CI (0.04-2.11), p=0.04. Conclusions. The results of this meta-analysis allow us to summarize the results of studies of beta-2-microglobulin levels in patients with diabetic kidney disease. The level of this urinary biomarker and its ratio to creatinine were statistically significantly higher in patients with diabetic nephropathy compared to the control group. Введение. Диабетичесая нефропатия является одним из наиболее частых и тяжелых ослложнений сахарного диабета 2 типа и ведущей причиной хронической болезни почек. В связи с чем возрастает интерес к биомаркерам, в частности тубулярным, отражающим раннюю дисфункцию проксимальных канальцев. Цель. Обобщение и количественная оценка опубликованных данных о сывороточном и мочевом уровне бета-2-микроглобулина у пациентов с диабетической нефропатией по сравнению с контрольными группами. Материалы и методы. В метаанализ были включены исследования, сравнивающие уровни сывороточного или мочевого уровня бета-2-микроглобулина у пациентов с диабетической нефропатией и контрольных групп. Все статистические анализы проводились с использованием Review Manager (RevMan, версия 5.4.1 (The Cochrane Collaboration, 2020). Результаты. У пациентов с диабетической нефропатией уровень бета-2-микроглобулина не был статистически значимо выше, чем у пациентов групп контроля, объединённая разность средних значений составила MD=3,49; 95%ДИ от -0,16 до 7,14, р=0,06. %. Метаанализ стандартизированной разности средних значений уровня бета-2-микроглобулина в моче показал, что у пациентов с сахарным диабетом 2 типа с диабетический нефропатией уровень мочевого бета-2-микроглобулина был на 1,11 мг/мл выше по сравнению с контролем, 95% ДИ (0,32-1,91), р=0,006, и стандартизированная разность средних значений мочевого соотношения бета-2-микроглобулина к креатинину на 1,07 мг/г у пациентов с сахарным диабетом 2 типа с диабетической нефропатией в сравнении с контролем, 95% ДИ (0,04-2,11), р=0,04. Выводы. Результаты проведенного метаанализа позволяют нам обобщить результаты изучения уровня бета-2-микроглобулина у пациентов с диабетическим поражением почек. Уровень данного мочевого биомаркера и его соотношения к креатинину статистически значимо выше у пациентов с диабетической нефропатией в сравнении с группой контроля. Кіріспе. Диабеттік нефропатия 2 типті қант диабетінің ең көп таралған және ауыр асқынуларының бірі және созылмалы бүйрек ауруының негізгі себебі болып табылады. Сондықтан, проксимальды түтікшелердің ерте дисфункциясын көрсететін биомаркерлерге, әсіресе түтікшелерге қызығушылық артып келеді. Мақсаты. Бақылау топтарымен салыстырғанда диабеттік нефропатиясы бар науқастардағы сарысу мен зәрдегі бета-2-микроглобулин деңгейлері туралы жарияланған деректерді қорытындылау және сандық бағалау. Материалдар мен әдістер. Мета-талдауға диабеттік нефропатиясы бар науқастардағы және бақылау топтарындағы сарысу немесе зәрдегі бета-2-микроглобулин деңгейлерін салыстыратын зерттеулер кірді. Барлық статистикалық талдаулар Review Manager (RevMan, 5.4.1 нұсқасы (The Cochrane Collaboration, 2020) көмегімен жүргізілді. Нәтижелер. Диабеттік нефропатиясы бар науқастарда бета-2-микроглобулин деңгейі бақылау тобындағы науқастарға қарағанда статистикалық тұрғыдан айтарлықтай жоғары болған жоқ, біріктірілген орташа айырмашылық MD=3.49 болды; 95% сенімділік аралығы -0.16-дан 7.14-ке дейін, p=0.06. Зәрдегі бета-2-микроглобулин деңгейлерінің стандартталған орташа айырмашылығының мета-талдауы 2 типті қант диабеті және диабеттік нефропатиясы бар науқастарда несептегі бета-2-микроглобулин деңгейлерінің бақылау тобымен салыстырғанда 1.11 мг/мл жоғары, сенімділік аралығы 95% (0.32-1.91), p=0.006 және несептегі бета-2-микроглобулиннің креатининге қатысты стандартталған орташа айырмашылығы 2 типті қант диабеті және диабеттік нефропатиясы бар науқастарда бақылау тобымен салыстырғанда 1.07 мг/г жоғары, сенімділік аралығы 95% екенін көрсетті. (0.04-2.11), p=0.04. Қорытынды. Бұл мета-талдаудың нәтижелері қант диабетімен ауыратын бүйрек ауруы бар науқастардағы бета-2-микроглобулин деңгейін зерттеу нәтижелерін қорытындылауға мүмкіндік береді. Бұл зәр биомаркерінің деңгейі және оның креатининге қатынасы диабеттік нефропатиясы бар науқастарда бақылау тобымен салыстырғанда статистикалық тұрғыдан айтарлықтай жоғары.