Abstract
Tevhid ilkesine dayanan İslam dini, ilk olarak Mekke’deki çok tanrılı topluma hitap etmiştir. Hz. Muhammed (sav), Mekkelileri putlara tapmaktan vazgeçip tek Allah’a iman etmeye çağırdığında, onlar kendisine şiddetle karşı çıkmışlardır. Bu direnişin temel sebepleri, atalarından kalan geleneklere bağlılıkları ve Arap kabileleri arasındaki dinî, sosyal ve ekonomik konumlarını kaybetme korkusuydu. Mekkeliler, Hz. Peygamber’e ve ilk Müslümanlara karşı alay etme, iftira atma, toplumsal baskı uygulama, işkence etme, ekonomik boykot uygulama ve suikast girişimlerinde bulunma gibi yöntemlere başvurmuşlardır. Mekke’deki Müslümanların zayıf durumu nedeniyle Hz. Peygamber sabrı tavsiye etmiş ve şiddetle karşılık verilmesini yasaklamıştır. Baskıların artması ve din özgürlüğünün imkânsız hâle gelmesi üzerine Hz. Peygamber ve Müslümanlar 622 yılında (Hicret) Medine’ye göç etmişlerdir. Medine’de Müslümanlar siyasi ve askerî güç kazanmış; Bedir, Uhud ve Hendek savaşlarında önemli zaferler elde etmişlerdir. 630 yılında Mekke’nin fethi bir dönüm noktası olmuş, birçok Mekkelinin İslam’ı kabul etmesine ve dinin tüm Arap Yarımadası’na yayılmasına zemin hazırlamıştır. Bu makalede Mekke müşriklerinin tepkileri, bu karşı çıkışın sebepleri ve Hz. Peygamber’in bu zorluklara karşı izlediği politika ve yöntemler ele alınmaktadır.