Abstract
Introduction:Postoperative ventral hernias remain one of the most common and socially significant problems in abdominal surgery. Despite advances in surgical techniques, the incidence of complications and recurrences remains high, while patients’ quality of life is considerably reduced. In recent years, increasing attention has been paid not only to immediate surgical outcomes but also to the assessment of functional and psychoemotional aspects of postoperative rehabilitation. Objective: To evaluate the quality of life of patients after traditional surgical treatment of postoperative ventral hernias and after the proposed hernioplasty technique. Methods: The study included 81 patients who underwent surgical treatment for postoperative ventral hernia. The main group (n = 42) underwent autodermoplasty using the patient’s own tissues, while the control group (n = 39) underwent alloplasty with a synthetic mesh implant. Quality of life was assessed using the SF-36 questionnaire at 1, 6, and 12 months after surgery. The following parameters were analyzed: physical functioning (PF), role physical functioning (RP), bodily pain (BP), general health (GH), vitality (VT), social functioning (SF), role emotional functioning (RE), and mental health (MH). Results:Patients who underwent autodermoplasty demonstrated a more pronounced positive dynamic across most SF-36 scales. At 12 months, mean physical functioning scores were 79.3 ± 9.8 in the autodermoplasty group versus 65.1 ± 10.7 in the mesh implant group (p < 0.001); bodily pain — 82.1 ± 8.6 vs. 68.3 ± 9.5 (p < 0.01); general health — 74.8 ± 8.7 vs. 64.1 ± 8.9 (p < 0.01). The incidence of postoperative complications was lower in the main group (11.9% vs. 23.1%). Hernia recurrence within 12 months was observed in two patients from the control group and was not recorded in the main group. Conclusion:Autodermoplasty is an effective method of anterior abdominal wall reconstruction that provides higher quality of life, lower complication rates, and better functional outcomes compared to mesh implantation. The use of the patient’s own tissues helps reduce pain, accelerate recovery of physical activity, and improve overall psychoemotional well-being in the postoperative period. Введение: Послеоперационные вентральные грыжи остаются одной из наиболее частых и социально значимых проблем абдоминальной хирургии. Несмотря на совершенствование хирургических технологий, частота осложнений и рецидивов остаётся высокой, а качество жизни пациентов — существенно сниженным. В последние годы особое внимание уделяется не только непосредственным хирургическим результатам, но и оценке функциональных и психоэмоциональных аспектов реабилитации. Цель: оценить качество жизни пациентов после традиционного лечения послеоперационных вентральных грыж и предложенного метода герниопластики. Методы исследования: В исследование включено 81 пациент, перенёсший оперативное лечение по поводу послеоперационной вентральной грыжи. Основная группа (n = 42) — аутодермопластика с использованием собственных тканей пациента; контрольная группа (n = 39) — аллопластика с применением синтетического сетчатого имплантата. Оценку качества жизни проводили с использованием опросника SF-36 через 1, 6 и 12 месяцев после операции. Анализировали показатели физического функционирования (PF), ролевого функционирования (RP), интенсивности боли (BP), общего состояния здоровья (GH), жизненной активности (VT), социального функционирования (SF), ролевого функционирования по эмоциональному состоянию (RE) и психического здоровья (MH). Результаты: Пациенты, перенёсшие аутодермопластику, продемонстрировали более выраженную положительную динамику по большинству шкал SF-36. Через 12 месяцев средние значения по шкале физического функционирования составили 79,3 ± 9,8 против 65,1 ± 10,7 в группе сетчатого имплантата (p < 0,001); интенсивность боли — 82,1 ± 8,6 против 68,3 ± 9,5 (p < 0,01); общее состояние здоровья — 74,8 ± 8,7 против 64,1 ± 8,9 (p < 0,01). Частота послеоперационных осложнений была ниже в основной группе (11,9 % против 23,1 %). Рецидив грыжи в течение 12 месяцев зарегистрирован у 2 пациентов контрольной группы и не отмечен в основной. Выводы: Аутодермопластика является эффективным методом реконструкции передней брюшной стенки, обеспечивающим более высокое качество жизни пациентов, меньшую частоту осложнений и лучший функциональный результат по сравнению с использованием сетчатых имплантатов. Применение собственных тканей пациента способствует снижению болевого синдрома, ускоряет восстановление физической активности и улучшает общее психоэмоциональное состояние в послеоперационном периоде. Кіріспе: Отадан кейінгі вентральды жарықтар абдоминалды хирургиядағы ең жиі кездесетін әрі әлеуметтік маңызы жоғары мәселелердің бірі болып табылады. Хирургиялық технологиялардың жетілдірілуіне қарамастан, асқынулар мен рецидивтер жиілігі жоғары деңгейде қалып отыр, ал науқастардың өмір сапасы айтарлықтай төмендейді. Соңғы жылдары назар тек хирургиялық нәтижелерге ғана емес, сонымен қатар функционалдық және психоэмоционалдық оңалу аспектілерін бағалауға да аударылуда. Мақсаты: дәстүрлі әдіспен және ұсынылған герниопластика тәсілімен ота жасалған науқастардың өмір сапасын бағалау. Зерттеу әдістері: Зерттеуге отадан кейінгі вентральды жарық бойынша хирургиялық ем алған 81 науқас енгізілді. Негізгі топ (n = 42) — науқастың өз тіндерін пайдалану арқылы аутодермопластика әдісімен емделгендер; бақылау тобы (n = 39) — синтетикалық торлы имплантат қолданылған аллопластика әдісімен емделгендер. Өмір сапасын SF-36 сауалнамасы арқылы операциядан кейін 1, 6 және 12 ай өткен соң бағалады. Бағалау физикалық функция (PF), рөлдік функция (RP), ауырсыну қарқындылығы (BP), жалпы денсаулық жағдайы (GH), өміршеңдік (VT), әлеуметтік функция (SF), эмоционалдық жағдайға байланысты рөлдік функция (RE) және психикалық денсаулық (MH) көрсеткіштері бойынша жүргізілді. Нәтижелер: Аутодермопластика жасалған науқастардың көпшілігінде SF-36 шкалалары бойынша оң динамика байқалды. 12 ай өткеннен кейін физикалық функция шкаласы бойынша орташа көрсеткіш 79,3 ± 9,8 болды, ал торлы имплантат тобы — 65,1 ± 10,7 (p < 0,001); ауырсыну қарқындылығы — 82,1 ± 8,6 қарсы 68,3 ± 9,5 (p < 0,01); жалпы денсаулық жағдайы — 74,8 ± 8,7 қарсы 64,1 ± 8,9 (p < 0,01). Негізгі топта операциядан кейінгі асқынулар жиілігі төмен болды (11,9 % қарсы 23,1 %). 12 ай ішінде жарықтың қайталануы бақылау тобындағы 2 науқаста тіркелді, ал негізгі топта байқалмады. Қорытынды: Аутодермопластика — алдыңғы құрсақ қабырғасын қалпына келтірудің тиімді әдісі, ол науқастардың өмір сапасын арттырады, асқынулар жиілігін азайтады және торлы имплантат қолданғанға қарағанда жақсы функционалдық нәтиже береді. Науқастың өз тіндерін пайдалану ауырсынуды азайтып, физикалық белсенділікті қалпына келтіруді жеделдетеді және отадан кейінгі кезеңде жалпы психоэмоционалдық жағдайды жақсартады.