Abstract
Бұл зерттеу Қазақстан тәуелсіздігінің алғашқы жылдарында жүзеге асырылған жеке шелендіру саясатының азаматтық қоғамның дамуына және кеңірек демократияландыру процестеріне ықпалын зерттейді. Жеке шелендірудің саяси өлшемдерінен азарауда отырып, авторлар себеп-салдарлық байланыстарды анықтап, осы кезеңде орын алған әлеуметтік-саяси қайта құрулардың траекториясын сын тұрғыдан бағалайды. Бұл процестер саяси жүйенің ауысуының кең контекстінде орын алғанын ескере отырып, зерттеу оның теориялық негізін модернизация теориясы парадигмасы шегінде орналастырады. Зерттеудің негізгі мақсаты – Қазақстандағы азаматтық қоғамның қалыптасу динамикасын және саяси биліктің орталықтандырылуын зерттеу. Зерттеу осы екі институционалдық даму арасындағы ішкі шиеленісті көрсетеді, олардың бірін күшейту екіншісінің ілгерілеуіне жиі кедергі келтіреді. Тәуелсіздік алғаннан кейінгі алғашқы жылдарда пайда болғанына қарамастан, Қазақстанның саяси ландшафтын қалыптастыруды жалғастырып келе жатқан меценатпен клиент қарым-қатынасының ұзақмерзімді салдарына ерекше назар аударылады. Тарихи және саяси талдауға сүйене отырып, зерттеу посткеңестік Қазақстандағы жеке шелендіру, мемлекеттік шоғырландыру және демократияландыру арасындағы күрделі өзара әрекетті егжей-тегжейлі түсінуге тырысады.