Abstract
Резюме Актуальность: В статье отображены основные проблемы, с которыми сталкивается врач в отделении неврологии во время диагностики и лечения Болезни Паркинсона. Болезнь Паркинсона (БП) - хроническое прогрессирующее нейродегенеративное заболевание, число случаев которого неуклонно увеличивается. Представление о БП как об исключительно чисто двигательном расстройстве претерпело существенные изменения. Цель: проанализировать клинические и диагностические подходы пролеченных случаев БП и схемы базового стационарного лечения данной патологии, а также выявить имеющиеся проблемы лечения в условиях госпиталя. Материалы и методы: Использовались медицинские карты стационарных больных, которые получали лечение в неврологическом отделении УГ ГМУ г. Семей и данные их клинического осмотра в динамике с 2013-2018 годы. Использовались критерии включения (очевидный и драматический ответ на дофаминергическую терапию; наличие леводопа – индуцированных дискинезий; тремор покоя в конечностях; гипосмия или сердечная симпатическая денервация по данным сцинтиграфии сердца), исключения (выраженные мозжечковые симптомы; паралич вертикального взора; признаки лобно-височной деменции или первичной прогрессирующей афазии в первые 5 лет заболевания; проявления паркинсонизма ограничивается нижними конечностями в течение более трех лет; отсутствие ответа на высокие дозы леводопы) и красные «флаги», рекомендованные Банком Мозга Общества Великобритании. Результаты: Дан анализ пролеченных случаев болезни Паркинсона с 2013 по 2018 годы. Не выявлены статистически значимые гендерные отличия по возрасту. Выявлено: преобладание больных с тяжелой формой болезни Паркинсона 87,3%, с доминированием у мужчин 58,5%; наличие в 100% случаев немоторных симптомов БП. Вывод: немоторные симптомы не учитывались как отяжеляющий фактор и не выставлялись в диагноз как осложнения БП. При подборе препаратов не учитывается возраст пациентов и рекомендуемые международные схемы комбинированной терапии. Relevance: The article presents the main problems that a doctor encounters in the neurology department during diagnosis and treatment of Parkinson's disease. Parkinson's disease (PD) is a chronic progressive neurodegenerative disease, the incidence of which is steadily increasing. The notion of PD as an exclusively purely motor disorder has undergone significant changes. Purpose: The goal was to analyze the clinical and diagnostic approaches of treated cases of PD and the basic inpatient treatment scheme for this pathology, as well as to identify existing problems of treatment in a hospital conditions. Materials and methods: Нospital records of patients who received treatment in the neurological department of the State Medical University of Semey and the data of their clinical examination in the dynamics from 2013-2018 were used. The inclusion criteria, exclusions, and red “flags” recommended by the Brain Bank of the UK Society were used. Results: The analysis of treated cases of Parkinson's disease from 2013 to 2018 is given. No statistically significant gender differences in age were identified. Revealed: the prevalence of patients with severe form of Parkinson's disease 87.3%, with the dominance in men 58.5%; the presence in 100% of cases of non-motorized symptoms of PD, which were not taken into account as a factor that makes the disease worse and were not included in the diagnosis as complications of PD. Conclusion: Non-motor symptoms were not considered as a weight factor, and were not diagnosed as complications of Parkinson’s disease. The selection of drugs does not take into account the age of the patients and the recommended international regimens of combination therapy. Кіріспе: Мақалада неврология бөлімі дәрігерінің диагностикалау және емдеу барысында жиі ұшырасатын негізгі мәселелері көрсетілген. Паркинсона ауруы (ПА) – клиникалық жағдайлар саны соңғы уақытта тұрақты өсуді көрсетіп отырған, созылмалы үдемелі нейродегенеративті ауру. ПА тек қимыл- қозғалыс бұзылысы деген көқарас елеулі өзгерістерге ұшырады. Мақсаты: Мақсатымыз ПА жағдайларының емінің клиникалық және диагностикалық тәсілдерін және аталған дерттің ауруханадағы базалық емінің сұлбаларын талдау, сонымен қатар ауруханалық деңгейде емдеудегі негізгі мәселелерді анықтау. Әдістеме: Семей қ. ММУ УГ-нің неврология бөлімінде 2013 жыл мен 2018 жылдар аралығындағы ем қабылдаған науқастардың медициналық карталары және клиникалық қараудың деректері пайдаланылды. Ұлыбритания Ми Қоғамы Банкінің ұсынған қызыл «жалау» белгілері, зерттеуге қосу және шеттету өлшемдері қолданылды. Нәтижелер: Паркинсон ауруының 2013 жыл мен 2018 жыл аралығындағы емделген жағдайларының талдауының деректері берілген. Жасы бойынша статистикалық гендерлік айырмашылық анықталмады. Анықталғаны: Паркинсон ауруының ауыр түрімен ауыратын науқастар 87,3%, ерлерде басымдық байқалады 58,5%; 100 жағдайда ПА – ның моторлы емес белгілері анықталды және олар дерттің ағымын ауырлатушы фактор ретінде қарастырылмаған, диагноз қою барысында асқынуы ретінде көрсетілмеген. Қорытынды: Ның моторлы емес белгілері анықталды және олар дерттің ағымын ауырлатушы фактор ретінде қарастырылмаған, диагноз қою барысында асқынуы ретінде көрсетілмеген. Сонымен қатар, препаратты тағайындау барысында науқастардың жасы және халықаралық ұсыныстарға сәйкес қосарлы емдеу сұлбалары ескерілмеген.