Аннотация
Процесс обращения вспять неолиберального режима в рыночных системах высшего образования влечет за собой обсуждение его нормативных принципов и рамок. Мало что было сказано о том, что повлечет за собой декоммерциализация, или последствия такого проекта для установления государственного режима в высшем образовании. В этой статье обсуждаются два принципа, чтобы подробно рассмотреть эти проблемы: институциональное разнообразие и автономия. Кроме того, рассматривается роль политики качества. Далее в этой статьей авторы размышляют о том, что делать критической педагогике оценивая изменения теоретического, эмпирического и методологического контекстов образования. Мы фокусируем нашу аналитику на двух основных соображениях. Во-первых, мы размышляем о политике критичности, изучая различные утверждения и дебаты о том, что значит проводить критические исследования и быть критическими исследователями образовательной политики, уделяя особое внимание тому, как последователи критической педагогики позиционируют свою работу по отношению к власти образовательных инициатив. Во-вторых, руководствуясь этими основаниями мы рассматриваем тенденцию к исследованию мобильности в рамках критической педагогики и интеллектуальному благополучию и резильентности педагогов. Утверждение, что современные исследования, проводимые в русле «следуй образовательной политике», рискуют сориентировать исследователей на проблемы и программы, уже установленные элитными политическими акторами и организациями, и в то же время скрыть не очень мобильные силы, которые продолжают определять горизонты образования, образовательную политику и образовательные практики. Жоғары білімнің нарықтық жүйелеріндегі неолибералды режимді қалпына келтіру процесі оның нормативтік қағидаттары мен шеңберлерін талқылауға әкеледі. Декоммерциализацияға не себеп болатыны немесе мұндай жобаның жоғары білім беруде мемлекеттік режимді орнатуға әсері туралы аз айтылды. Бұл мақалада осы мәселелерді егжей-тегжейлі қарастырудың екі қағидасы қарастырылады: институционалдық әртүрлілік және автономия. Сонымен қатар, сапа саясатының рөлі қарастырылады. Осы мақалада авторлар сыни педагогика білім берудің теориялық, эмпирикалық және әдіснамалық контекстіндегі өзгерістерді бағалау арқылы не істеу керектігі туралы ойлайды. Біз аналитикамызды екі негізгі мәселеге бағыттаймыз. Біріншіден, біз сыни педагогиканың ізбасарлары өз жұмыстарын білім беру бастамаларының күшіне қатысты қалай орналастыратынына назар аудара отырып, сыни зерттеулер жүргізу және білім беру саясатының сыни зерттеушілері болу деген нені білдіретіні туралы әртүрлі пікірлер мен пікірталастарды зерттей отырып, сыни саясат туралы ойлаймыз. Екіншіден, осы негіздерді басшылыққа ала отырып, біз сыни педагогика мен мұғалімдердің зияткерлік әл-ауқаты мен резильенттілігі аясында ұтқырлықты зерттеу үрдісін қарастырамыз. "Білім беру саясатын ұстаныңыз" арнасында жүргізілген заманауи зерттеулер зерттеушілерді элиталық саяси акторлар мен ұйымдар белгілеген мәселелер мен бағдарламаларға бағыттау қаупі бар, сонымен бірге білім беру көкжиегін, білім беру саясатын және білім беру тәжірибесін анықтауды жалғастыратын өте мобильді емес күштерді жасыру қаупі бар деген пікір. The process of reversing the neoliberal regime in market-based systems of higher education entails a discussion of its normative principles and framework. Little has been said about what decommodification would entail, or the implications of such a project for the establishment of a public regime in higher education. This article discusses two principles to address these issues in detail: institutional diversity and autonomy. In addition, the role of quality policy is examined. This article goes on to reflect on what critical pedagogy does when assessing changes in the theoretical, empirical, and methodological contexts of education. We focus our analysis on two main considerations. First, we reflect on the politics of criticality by examining various claims and debates about what it means to do critical research and to be critical scholars of educational policy, paying particular attention to how followers of critical pedagogy position their work in relation to the power of educational initiatives. Second, guided by these foundations, we consider the tendency to investigate mobility within critical pedagogy and the intellectual well-being and resilience of educators. ВЕСТНИК КазНПУ им. Абая, серия «Педагогические науки», №3(75), 2022 г. 110 The claim that contemporary research in the vein of "follow educational politics" risks orienting researchers toward problems and agendas already established by elite political actors and organizations, and at the same time concealing the not-so-mobile forces that continue to shape educational horizons, educational policies, and educational practices.