Аннотация
Статья посвящена анализу понятия «неосторожная преступность», существующему в доктрине уголовного права. В настоящее время удельный вес неосторожных уголовных правонарушений в структуре общей преступности неуклонно растет и составляет около 15 %. Достаточно вспомнить правонарушения в сфере взаимодействия человека и техники (автотранспортные правонарушения, в сфере охраны труда), влекущие многочисленные человеческие жертвы и другие негативные последствия. На основании проведенного исследования автор приходит к выводу о том, что неосторожная преступность представляет собой самостоятельную часть преступности, имеет свои специфические признаки, отличные от умышленных уголовных правонарушений. Для достижения цели исследования применялись социологический, исторический, статистический, сравнительно – правовой, аналитический и логический методы. Научная и практическая значимость работы в том, что его результаты могут быть использованы в процессе совершенствования мер предупреждения неосторожных правонарушений. Мақала қылмыстық құқық доктринасында бар "абайсыз қылмыс" ұғымын талдауға арналған. Қазіргі уақытта жалпы қылмыс құрылымындағы абайсыз қылмыстық құқық бұзушылықтардың үлес салмағы тұрақты түрде өсіп келеді және шамамен 15 % құрайды. Адам мен техниканың өзара іс-қимылы саласындағы (автокөлік құқық, еңбекті қорғау саласындағы бұзушылықтар) көптеген адам шығынына және басқа да жағымсыз салдарға әкеп соғатын құқық бұзушылықтарды еске түсіру жеткілікті. Зерттеу негізінде автор таза емес қылмыс қылмыстың тәуелсіз бөлігі болып табылады, қасақана қылмыстық құқық бұзушылықтардан өзгеше өзіндік белгілері бар деген қорытындыға келеді. Зерттеу мақсатына жету үшін әлеуметтанулық, тарих, статистикалық, салыстырмалы-құқықтық, аналитикалық және логикалық әдістер қолданылды. Жұмыстың ғылыми және практикалық маңыздылығы оның нәтижелері абайсыз құқық бұзушылықтардың алдын алу шараларын жетілдіру процесінде пайдаланылуы мүмкін. The article is devoted to the analysis of the concept of "reckless criminality" existing in the doctrine of criminal law. Currently, the proportion of reckless criminal offenses in the structure of general crime is steadily growing and amounts to about 15%. It is enough to recall offences in the field of human-technical interaction (motor vehicle offenses, in the field of labor protection), entailing numerous human casualties and other negative consequences. Based on the conducted research, the author concludes that reckless criminality is an independent part of crime, has its own specific characteristics, different from intentional criminal offenses. To achieve the purpose of the study, sociological, historical, statistical, comparative legal, analytical and logical methods were used. The work has scientific and practical significance as its results can be utilized to enhance measures for preventing reckless offences.