Аннотация
Актуальность: Переломы надколенника являются одной из наименее разработанных проблем в современной травматологии и ортопедии. Несмотря на кажущуюся простоту принципов их лечения, сохраняются осложнения и неблагоприятные результаты. Использование чрескостного остеосинтеза представляется адекватным вариантом лечения. Цель исследования: Совершенствование способа чрескостного остеосинтеза при переломах надколенника и оценка результатов его применения. Материалы и методы: Дизайн исследования: экспериментальное клиническое проспективное исследование с компонентом ретроспективного анализа. В исследование включен 81 пациент с переломами надколенника, в том числе 55 мужчин (67,9%) и 26 женщин (32,1%) в возрасте 18-77 лет. В основную группу включены 39 пациентов, в группу сравнения – 42 человека. В основной группе лечение проводилось путем применения усовершенствованного способа чрескостного остеосинтеза с использованием оригинального устройства для репозиции отломков надколенника. У пациентов группы сравнения проводилось оперативное лечение открытым способом. Осуществлялось сравнение клинических результатов лечения (частота осложнений и функциональные результаты), а также динамики качества жизни с использованием методики KOOS. Статистический анализ проводился с использованием параметрических методов (критерий t Стьюдента). При неприменимости t-критерия по причине отсутствия нормального распределения вариационного ряда дополнительно использован критерий Манна-Уитни. Сравнение относительных значений осуществлялось путем расчета критерия χ2 Пирсона и двустороннего точного критерия Фишера (t). В качестве граничного критерия статистической значимости для опровержения нулевой гипотезы принимали р<0,05. Результаты исследования: Общая частота осложнений была существенно меньшей в основной группе, где она составила 20,5%, в группе сравнения – 71,4% (различия в 3,5 раза, p<0,001). В основной группе не было получено неудовлетворительных результатов. В структуру исходов в данной группе вошли только хорошие (полное восстановление подвижности без болевых ощущений) – 82,1% (в группе сравнения – 64,3%) и удовлетворительные – 17,9% (28,6%). Значимых различий по частоте исходов между группами выявлено не было. При анализе качества жизни были определены значимые различия по шкале «боль» и «активность в повседневной жизни» в срок 6 месяцев, «симптомы» - через 6 и 9 месяцев, по шкале «спорт и отдых» - от 3 месяцев до 9 месяцев включительно. Во всех указанных случаях более высокие показатели были получены у пациентов основной группы. Заключение: Усовершенствованный и рекомендуемый нами способ лечения переломов надколенника обладает комплексом преимуществ над наиболее распространенным подходом, заключающимся в проведении открытого оперативного вмешательства. Relevance: Patella fractures are one of the least developed problems in modern traumatology and orthopedics. Despite the apparent simplicity of the principles of their treatment, complications and unfavorable results remain. The use of transosseous osteosynthesis appears to be an adequate treatment option. Objective:To improve the method of transosseous osteosynthesis in patellar fractures and to evaluate the results of its application. Materials and methods: Study Design: An experimental clinical prospective study with a retrospective analysis component. 81 patients with patellar fractures were included in the study, including 55 men (67,9%) and 26 women (32,1%) aged 18-77 years. The main group includes 39 patients, in the comparison group - 42 people. In the main group, the treatment was carried out using an improved method of transosseous osteosynthesis using an original device for the repositioning of patella fragments. Operative treatment with the open method was carried out in the patients of the comparison group. Comparison of the clinical results of the treatment (complication frequency and functional results) as well as the quality of life dynamics using the KOOS methodology was performed. Statistical analysis was carried out using parametric methods (Student's t test). If the t-test is not applicable, because of the absence of a normal distribution of the variational series, the Mann-Whitney criterion is additionally used. Comparison of relative values was carried out by calculating the Pearson χ2 criterion and the two-sided Fisher exact test (t). As a boundary criterion of statistical significance for the refutation of the null hypothesis, p <0,05 was assumed. Results: The overall complication rate was significantly lower in the main group, where it was 20.5%, in the comparison group – 71,4% (differences 3,5 times, p <0,001). In the main group, unsatisfactory results were not obtained. The structure of outcomes in this group included only good (complete recovery of mobility without pain) – 82,1% (in the comparison group – 64,3%) and satisfactory – 17,9% (28,6%). There were no significant differences in the frequency of outcomes between the groups. When analyzing the quality of life, significant differences were determined on the scale "pain" and "activity in everyday life" within 6 months, "symptoms" - at 6 and 9 months, on the scale "sports and recreation" - from 3 months to 9 months inclusively. In all these cases, higher rates were obtained in patients of the main group. Conclusion: The improved and recommended method of treating patellar fractures has a set of advantages over the most common approach, which consists of conducting open surgical intervention. Өзектілігі: Тізе үсті сүйегінің сынығы қазіргі травматология мен ортопедиядағы аз жетілген мәселе. Емдеу әдісі жеңіл болып көрінгенімен, асқынулар мен жаман нәтижелер әлі де сақталуда. Сүйек арқылы остеосинтез әдісін қолдану емнің адекватты әдісі болып табылады. Зерттеудің мақсаты:Тізе үсті сүйегінің колденең сынығы кезінде жасалатын сүйек арқылы остеосинтез әдісін жетілдіру және оның нәтижесін бағалау. Құралдар мен әдістер: Зерттеудің дизайны тәжірибелік клиникалық проспективті және арасында ретроспективті анализ бар. Зерттеуге тізе үсті сүйегі сынған 18-77 жасаралығындағы 81 науқас қатысты, оның55 ер адамдар (67,9%) және26 әйеладамдар (32,1%) болды. Негізгі топ 39 пен салыстыру топтарына 43 адамнан бөлінді. Негізгі топтағы науқастарға жетілдірілген сүйек арқылы остеосинтез әдісі сынық бөлімдерін репозициялаушы арнайы құрылғыны пайдалану арқылы жасалды. Салыстыру тобындағы науқастарға ашық әдіспен оперативтік ем жүргізілді. Ем түрлерінің клиникалық нәтижелері (асқынулар жиілігі және функционалдық нәтижелер) және KOOS әдісін пайдалану арқылы науқастардың өмір сүру сапаларының динамикасы салыстырылды. Статистикалық сараптама параметрлік әдісті қолдану (Стьюдент t критерийін) арқылы жүргізілді. Вариациялық қатарлар қалыпты таралмай, t-критерийді қолдану мүмкіндігі болмаған кезде қосымша Манна-Уитни критерийі қолданылды. Салыстырмалы мағыналарды өзара салыстырып есептеу Пирсон χ2 және Фишердің(t).екі жақты критерийлерімен жүргізілді Нөлдік гипотезаны жоққа шығаратын шекаралық стаистикалық критерий ретінде р<0,05 таңдалды. Зерттеу нәтижелері: Жалпы асқынулар жиілігі негізгі топта азырақ болып 20,5% құраса, салыстыру тобында – 71,4% жетті (айырмашылығы 3,5 есе, p<0,001). Негізгі топта қанағаттанарлық емес деп бағаланатын нәтиже кездескен жоқ. Бұл топтағы нәтижелер тек жақсы (ауырсыну сезімінсіз тізе буынының қозғалысы қалыпқа келуі) – 82,1% (салыстыру тобында – 64,3%) және қанағаттанарлық – 17,9% (салыстыру тобында – 28,6%) деп бағаланды. Топтар арасындағы нәтижелер бойынша айтарлықтай өзгешелік болған жоқ. Топтардағы өмір сүру сапасын салыстыра бағалағанда «ауырсыну» және «күнделікті өмірдегі белсенділік» шкалалары бойынша 6 айға дейін, «симптомдар» шкаласы бойынша 6 және 9 айға дейін айтарлықтай өзгешеліктер болды. Барлық аталған көрсеткіштер бойынша негізгі топ науқастарының көрсеткіштері жоғары болды. Қорытынды: Жетілдірілген және біз ұсынып отырған тізе үсті сүйегі сынығынын емдеуші әдістің кең таралған ашық түрде жасалатын әдістен қарағанда көптеген артықшылықтары бар.