Аңдатпа
Aim: compare the types of surgical treatment for transverse patellar fractures. Materials and methods: Study design: controlled clinical trial. The study was conducted in 2015-2018 on the clinical basis of the emergency hospital in Semey. The study included 48 patients with patellar fractures, including 33 men (73.3%) and 15 women (26.7%) over the age of 18 years (the oldest patient was 77 years old at the time of injury). The average age in the group was 48.0 ± 4.4 years. Depending on the treatment, all patients were divided into 2 groups: the main group and the comparison group. The first group included 24 patients - 16 men and 8 women, the second - 17 men and 7 women. The average age for the selected groups also did not differ significantly - 48.3 ± 4.6 and 47.7 ± 4.3, respectively. In the main group, treatment was carried out by using an improved method of transosseous osteosynthesis. In the comparison group, the method of open immersion osteosynthesis was used. Research results: Complications associated with wound infection were observed only during the implementation of open surgical osteosynthesis and were observed in 3 patients, including one in whom delayed healing of a postoperative wound was associated with the development of a deep infection that required re-intervention. Secondary divergence of fragments took place only in one case in the main group and in two cases in the comparison group. In both patients of the comparison group, repeated surgery was required. The incidence of post-traumatic arthritis with severe clinical manifestations was minimal - one case in each group. However, contractures of the knee joint eventually developed in three patients in the comparison group and only in one in the main group. The overall complication rate in the main group was 12.5%, in the comparison group - 41.7% (differences by 3.33 times, χ2 = 5.38, p = 0.040). Moreover, these complications developed in two patients of the main group (8.3%) and in six patients in the comparison group (25.0%). The differences in this indicator were 3-fold (χ2 = 5.03, p = 0.044). A more significant difference between the groups was revealed in relation to the duration of outpatient treatment (almost doubled due to the need for patient rehabilitation after removal of the metal device that provided osteosynthesis). Differences in the duration of inpatient treatment were 71.4% in favor of the main group. In both cases, these differences were statistically significant (p <0.001). Statistical analysis was carried out using parametric methods (Student's t test). If the t-criterion is inapplicable due to the absence of the normal distribution of the variation series, the bootstrap technique was additionally used. Output: The use of the technique of transosseous osteosynthesis for fractures of the patella in comparison with open methods of submerged osteosynthesis provides a decrease in the overall frequency of complications. Цель исследования – сравнить виды хирургического лечения поперечных переломов надколенника. Материалы и методы. Дизайн исследования: контролируемое клиническое исследование. Исследование проводилось в 2015-2018 гг. На клинической базе Больницы Скорой Помощи города Семей. В исследование были включены 48 пациентов с переломами надколенника, в том числе 33 мужчин (73,3%) и 15 женщин (26,7%) старше 18 лет (самому старому пациенту на момент получения травмы было 77 лет). Средний возраст этой группы 48,0 ± 4,4 года. В соответствии с проведенным лечением все пациенты были разделены на две группы: основную группу и группу сравнения. В первую группу вошли 24 пациента - 16 мужчин и 8 женщин, во вторую - 17 мужчин и 7 женщин. Средний возраст выбранных групп также существенно не отличался - 48,3 ± 4,6 и 47,7 ± 4,3 соответственно. В основной группе для лечения применялся усовершенствованный метод чрескостного остеосинтеза. В группе сравнения применяли метод открытого погружного остеосинтеза. Для статистической обработки применялся параметрический метод (критерий Стьюдента). Если t-критерий был неприменим из-за отсутствия нормального распределения, дополнительно использовался метод бутстрапа. Результаты исследования: Осложнения, связанные с инфицированием раны, наблюдались только при открытом отеосинтезе. У 3 пациентов было замедленное заживление раны после операции, которое связано с развитием глубокой инфекции, что потребовало вторичного оперативного вмешательства. Вторичное расхождение фрагментов произошло только в одном случае в основной группе и в двух случаях в группы сравнения. Обоим пациентам контрольной группы потребовалось повторное хирургическое вмешательство. Заболеваемость посттравматическим артритом с тяжелыми клиническими проявлениями крайне низка - 1 случай на группу. Однако в результате контрактуры коленного сустава возникли у трех пациентов в группе сравнения и только у одного пациента в основной группе. Общая частота осложнений в основной группе составила 12,5%, а в контрольной группе - 41,7% (разница в 3,33 раза, χ2 = 5,38, p = 0,040). Кроме того, эти осложнения возникли у двух пациентов (8,3%) в основной группе и у шести пациентов (25,0%) в группе сравнения. Разница этого показателя составляет 3 раза (χ2 = 5,03, p = 0,044). Разница во времени амбулаторного лечения между двумя группами была значимой (почти вдвое из-за необходимости реабилитации пациента после удаления металлического устройства, обеспечивающего остеосинтез). Разница во времени госпитализации составляет 71,4%, показатели были лучше в основной группе. В обоих случаях эти различия были статистически значимыми (p <0,001). Заключение: по сравнению с методом открытого погружного остеосинтеза надколенника, чрескостный остеосинтез может снизить общую частоту осложнений. Зерттеудің мақсаты: тізе үсті сүйегінің көлденең сынықтарының оперативтік ем түрлерін салыстыру. Материалдар мен тәсілдер: Зерттеудің дизайны: бақыланушы клиникалық зерттеу. Зерттеу жұмысы 2015-2018 жылдар аралығында Семей қаласының жедел медициналық көмек ауруханасының клиникалық базасында жүргізілді. Зерттеуге тізе үсті сүйегі сынған 48 науқас қатысты, оның ішінде 33 ер адам (73,3%) және 15 әйел (26,7%) 18 жастан асқан (ең үлкен науқас жарақат алған кезде 77 жаста болған). Топтағы орташа жас мөлшері 48,0 ± 4,4 жасты құрады. Жүргізілген емге байланысты барлық науқастар 2 топқа бөлінді: негізгі топ және салыстыру тобы. Бірінші топқа 24 науқас кірді - 16 ер адам және 8 әйел, екіншісі - 17 ер адам және 7 әйел. Таңдалған топтардың орташа жасы да айтарлықтай ерекшеленбеді - сәйкесінше 48,3 ± 4,6 және 47,7 ± 4,3. Негізгі топта емдеу сүйек арқылы остеосинтездің жетілдірілген әдісімен жүргізілді. Статистикалық талдау параметрлік әдістердің көмегімен жүргізілді (Student t-критериі). Егер t-критериі вариация қатарының қалыпты таралмауына байланысты қолданылмаса, бутстрап әдісі қосымша қолданылды. Зерттеу нәтижелері: Жараның инфекциялаунымен байланысты асқынулар тек ашық хирургиялық остеосинтез кезінде 3 науқаста байқалды, оның ішінде операциядан кейінгі жараның ұзақ жазылуы қайтадан оталық емді қажет ететін терең инфекцияның дамуымен байланысты болды. Сынық бөлітерінің екінші реттік орнынан жылжуы негізгі топта тек бір жағдайда, ал салыстыру тобында екі жағдайда болды. Салыстыру тобындағы екі науқасқа да қайталама ота жасау қажет болды. Жарақаттан кейінгі ауыр дәрежедегі артриттің клиникалық көріністерін аз кездесті - әр топта бір жағдай. Алайда, нәтижесінде тізе буынының контрактуралары салыстыру тобындағы үш науқаста және тек негізгі топтағы біреуінде дамыды. Жалпы топтағы асқынудың жалпы деңгейі 12,5%, салыстыру тобында 41,7% құрады (айырмашылық 3,33 есе, -2 = 5,38, p = 0,040). Бұл асқынулар негізгі топтағы екі науқаста (8,3%) және салыстыру тобындағы алты науқаста (25,0%) дамыды. Бұл көрсеткіштің айырмашылықтары 3 есе болды (-2 = 5.03, p = 0.044). Салыстару тобында ашық, батырмалы остеосинтез әдісі қолданылды. Топтар арасындағы айтарлықтай айырмашылық амбулаториялық емдеу ұзақтығында анықталды (остеосинтезді қамтамасыз ететін металл құрылғыны алып тастағаннан кейін науқасты оңалту қажеттілігіне байланысты екі есеге жуық). Стационарлық емдеу ұзақтығының айырмашылығы негізгі топтың пайдасына 71,4% құрады. Екі жағдайда да бұл айырмашылықтар статистикалық тұрғыдан маңызды болды (p <0.001). Қорытынды: Тізе үсті сүйегі сынықтарының сүйек арқылы остеосинтез әдісін остеосинтездің ашық әдістерімен салыстыра отырып, асқынулардың жалпы жиілігін төмендетуге болады.