Аңдатпа
Введение. Переломы проксимальной части плечевой кости составляют 5 - 10% от всех переломов опорно-двигательной системы. В мировой литературе описаны множество методов хирургического лечения вышеуказанных переломов, но до сих пор не существует общепринятого стандарта. В связи с чем все еще продолжаются работы по изобретению новых видов имплантов, различных хирургических методов для улучшения результатов хирургической реабилитации переломов проксимального отдела плечевой кости. Цель исследования. Разработать новое устройство для стабильно-функционального остеосинтеза переломов проксимального отдела плечевой кости. Материалы и методы. Было изобретено новое устройство для остеосинтеза переломов проксимального отдела плечевой кости. Для проверки стабильности остеосинтеза перелома проксимального отдела плечевой кости разработанным устройством было проведено биомеханическое исследование в системе «кость – фиксатор - кость». Всего было использовано 4 штуки моделей плечевой кости Humerus, 4th Gen., фирмы «Sawbones». Был смоделирован перелом хирургической шейки и проведены испытания на сжимание со скоростью 5 мм/мин и на скручивание со скоростью 50/мин в режиме статической нагрузки. Результаты. При исследовании двух моделей плечевой кости в системе «кость-фиксатор-кость» на сжимание, средняя величина предельной нагрузки составила 1105,35 Ньютона, средняя величина смещения отломков при вышеуказанной нагрузке составило 1,61 мм. При исследовании двух моделей плечевой кости в системе «кость-фиксатор-кость» на скручивание, средняя величина предельной нагрузки составила 16.22 Нм, а средний угол смещения отломков при вышеуказанной нагрузке составил 48.970. Выводы. Проведенное биомеханическое исследование доказало стабильность остеосинтеза перелома проксимального отдела плечевой кости разработанным устройством. В исследование не было включено контрольной группы, в связи с чем в дальнейшем необходимо провести компьютерное моделирование методом конечных элементов с включением контрольной группы со стандартной блокируемой пластиной. Introduction.Proximal humerus fractures account for 5–10% of all fractures of the musculoskeletal system. Many methods of surgical treatment of the proximal humerus fractures are described in the world literature, but there is still no generally accepted standard. According to the above information, the invention of new types of implants and various surgical methods to improve the results of proximal humerus fractures surgery is still continuous. Aim. To develop a new device for stable and functional osteosynthesis of the proximal humerus fractures. Materials and methods. A new device for osteosynthesis of proximal humerus fractures was invented. The biomechanical study was carried out in the “bone-fixator-bone” system, to check the stability of osteosynthesis of the proximal humerus fracture by the developed device. A total of 4 Humerus humerus models, 4th Gen., from “Sawbones”, were used. A surgical neck fracture was made and compression tests were performed at a speed of 5 mm/min and torsion tests at a speed of 50/min in static load mode. Results. When studying two models of the humerus in the “bone-fixator-bone” system for compression, the average maximum load was 1105.35 Newton, the average displacement of fragments under the above load was 1.61 mm. When studying two models of the humerus in the “bone-fixator-bone” system for torsion, the average maximum load was 16.22 Nm, and the average angle of displacement of the fragments at the above load was 48.970. Conclusion.The biomechanical study proved the stability of osteosynthesis of the proximal humerus fracture using the developed device. The study did not include a control group, and therefore further finite element computer simulations should be performed to include a control group with a standard locking plate. Өзектілігі. Тоқпан жіліктің проксимальды бөлігінің сынықтары тірек-қимыл жүйесінің барлық сынықтарынын 5-10% құрайды. Әлемдік әдебиеттерде жоғарыда аталған сынықтарды хирургиялық емдеудің көптеген әдістері сипатталған, бірақ әлі күнге дейін қабылданған стандарт жоқ. Осыған байланысты тоқпан жіліктің проксимальды бөлігі сынықтарынын хирургиялық оңалту нәтижелерін жақсарту үшін импланттардың жаңа түрлерін, әртүрлі хирургиялық әдістерді ойлап табу жұмыстары әлі де жалғасуда. Зерттеудің мақсаты. Тоқпан жіліктің проксимальды бөлігі сынықтарының тұрақты-функционалды остеосинтезіне арналған жаңа құрылғы ойлап табу. Материалдар мен әдістер. Тоқпан жіліктің проксимальды бөлігі сынықтарының отеосинтезіне арналған жаңа құрылғы жасалынды. Тоқпан жіліктің проксимальды бөлігі сынықтарының әзірленген құрылғымен остеосинтезінің тұрақтылығын тексеру үшін «сүйек – фиксатор – сүйек» жүйесінде биомеханикалық зерттеу жүргізілді. «Sawbones» фирмасында жасалған Humerus, 4th Gen. тоқпан жілік модельдерінің барлығы 4 данасы қолданылды. Хирургиялық мойынының сынығы модельденіп, статикалық жүктеме режимінде 5 мм/мин қысу және 50/мин бұралу сынақтары жүргізілді. Нәтижелері. "Сүйек-фиксатор-сүйек" жүйесіндегі иық сүйегінің екі моделін қысу режимінде зерттеген кезде, шекті жүктеменің орташа мәні 1105,35 Ньютонды құрады, жоғарыда көрсетілген жүктеме кезінде сынық бөліктерінің жылжуының орташа мәні 1,61 мм құрады. "Сүйек-фиксатор-сүйек" жүйесіндегі иық сүйегінің екі моделін бұралу режимінде зерттеген кезде шекті жүктеменің орташа шамасы 16.22 Нм, ал жоғарыда көрсетілген жүктеме кезінде сынық бөліктерінің жылжуының орташа бұрышы 48.970 құрады. Тұжырым. Жүргізілген биомеханикалық зерттеу тоқпан жіліктің проксимальды бөлігі сынықтарын әзірленген құрылғымен остеосинтезі тұрақты екенін дәлелдеді. Зерттеуге бақылау тобы енгізілмеген, осыған байланысты болашақта стандартты құлыптама пластина қолданылған бақылау тобын қоса отырып, ақырлы элементтер әдісімен компьютерлік модельдеу жүргізу қажет.