Аңдатпа
Введение. При лечении гранулирующих гнойных ран часть больных будут нуждаться в хирургических вмешательствах для восстановления целостности кожных покровов. При этом особое место занимает аутодермопластика расщепленным способом. Однако, не всегда удается полное приживление кожного трансплантата на поверхности раны. Цель исследования - оценить результаты приживления аутодермотрансплантата при лечении гранулирующих гнойных ран различной этиологии на основе интраоперационного и послеоперационного алгоритма ведения ран после проведения свободной расщепленной аутодермопластики. Материалы и методы исследования. Под нерандомизированным клиническим наблюдением находились на лечении всего 100 больных с гранулирующими гнойными ранами различного происхождения. В основной группе, у 50 пациентов, использовался разработанный интраоперационный и постоперационный алгоритм ведения раны после применения свободной расщепленной аутодермопластики. В группе сравнения, представленной, также 50 пациентами, проводилось традиционное местное лечение ран с аутодермотрансплантатом с применением повязок. Результаты исследования. В целом, приживление трансплантата к 7 дням после аутодермопластики были оценены как полное приживление трансплантата в основной группе больных, а в группе сравнения - частичное его приживление к реципиент-участку. Наиболее лучшие результаты были в группе пациентов с гранулирующими ранами хирургического и травматического происхождения, худшие - при ранах после отморожений. Заключение. При применении разработанного алгоритма интраоперационного и послеоперационного ведения гранулирующих гнойных ран после аутодермопластики повышается доля приживления аутодермотрансплантата, как относительно количеству проведенной аутодермопластики с 76% до 96% (χ2=6,728; p=0,01), так и относительно площади пересаженного аутодермотрансплантата с 77,34±0,33% до 96,06±0,2% (t = 48,51; р<0,05) по сравнению с пациентами, пролеченными традиционным способом ведения ран со снижением шанса развития раневых осложнении 7,6 раза. Introduction. When treating granulating purulent wounds, some patients will need surgical interventions to restore the integrity of the skin. In this case, autodermoplasty using the split method occupies a special place. However, complete engraftment of the skin graft on the surface of the wound is not always possible. Purpose of the study. To evaluate the results of autodermograft engraftment in the treatment of granulating purulent wounds of various etiologies based on the intraoperative and postoperative wound management algorithm after free split autodermoplasty. Materials and methods of research. A total of 100 patients with granulating purulent wounds of various origins were treated under non-randomized clinical observation. In the main group, when treatment was used in 50 patients, an intraoperative and postoperative algorithm for wound management was developed after the use of free split autodermoplasty. The comparison group also included 50 patients who underwent traditional local treatment of wounds with autodermal graft using bandages. Research results. In general, graft engraftment by 7 days after autodermoplasty was assessed as complete engraftment of the graft in the main group of patients, and in the comparison group - partial engraftment to the recipient site. The best results were in the group of patients with granulating wounds of surgical and traumatic origin, the worst - with wounds after frostbite. Conclusion. When using the developed algorithm for intraoperative and postoperative management of granulating purulent wounds after autodermoplasty, the percentage of autodermograft engraftment increases both relative to the amount of autodermograft performed from 76% to 96% (χ2 = 6.728; p = 0.01), and relative to the area of the transplanted autodermograft from 77.34 ±0.33% to 96.06±0.2% (t = 48.51; p <0.05) compared with patients treated with traditional wound management with a 7.6-fold reduction in the chance of developing wound complications. Кіріспе. Түйіршіктелген іріңді жараларды емдеу кезінде кейбір сырқаттар тірінің бүтіндігін қамтамасыз ету үшін ота қолдануды қажетсінеді. Соның ішінде дербес ыдыратылған теріжамау ерекше орын алады. Алайда, тері қиындысының толықтай жара бетіне тұрақтануына қол жеткізіле берілмейді. Зерттеу мақсаты - отаішілік, не отадан кейін дербес аутотеріжамау отасынан соң жараларға емдеу жүргізу арқылы түрлі себепті пайда болған түйіршіктелген іріңді жараларды емдеудегі аутотеріжамауды оңтайландыру нәтижелерін бағалау. Зерттеу материалдары мен әдістері. Рандомизацияланбаған клиникалық бақылауда түрлі себепті пайда болған түйіршіктелген іріңді жаралары бар 100 сырқат болды. Негізгі топтағы 50 сырқатқа отаішілік, не отадан кейін дербес ыдыратылған аутотеріжамау отасынан кейінгі жараларға емдеудің жаңа тәртібі, ал салыстыру тобындағы 50 сырқатқа аутотеріжамаулы жараларға дәстүрлі таңғышпен емдеуі қолданылды. Зерттеу нәтижелері. Жалпылама алғанда, аутотеріжамаудан кейін негізгі топта трансплантаттың толығымен тұрақтануы деп, ал салыстыру тобында реципиент-орынға жартылай тұрақтануы деп бағаланды. Әсіресе, үсік шалған сырқаттармен салыстырғанда хирургиялық және жарақаттық түйіршіктілі жараларда жақсы нәтижелерге қол жеткізілген. Тұжырым. Дайындалған отаішілік, не отадан кейін дербес аутотеріжамау отасынан соң жараларға емдеу жүргізу алгоритмі дәстүрлі емдеу әдісімен емдеуімен салыстырғанда, қолданған сырқаттар санына шаққанда аутотеріжамаудың тұрақтануы 76%-дан 96%-ға дейін (χ2=6,728; p=0,01) көтеріліп, ал аутотерітрансплантатының аумағына шаққанда 77,34±0,33%-дан 96,06±0,2%-ға дейін (t = 48,51; р<0,05) артып, жаралық асқынулары 7,6 есеге төмендеген.