“A Kind of Joy”

2022

Толық мәтін Ашық қол жеткізу: Gold Метадеректер (CSL-JSON)
DOI 10.7227/jbr.8.3
Деректер сенімділігі 70 орташа
Бұл баға қалай есептеледі

Ол жазбаның өзінің тексерілетін белгілерінен құралады: мақаланың DOI-і бар ма, оның деректерін қанша тәуелсіз дереккөз растады, міндетті өрістер толтырылған ба және соңғы растау қаншалықты жаңа. Дереккөздер арасындағы алшақтық пен идентификатордың болмауы бағаны төмендетеді. 80-нен бастап мән жазбаның қосымша тексерусіз жарияланғанын, 60-тан 79-ға дейін — оның сенімділігі төмен күйде жарияланғанын және қолмен тексеру ұсынылатынын білдіреді. Редактор қолмен тексерген жазбаны қайта есептеу 90-нан төмен түсірмейді. Бұл — мақаланың өзіне емес, ол туралы деректерімізге берілген баға.

Аңдатпа

The protagonists in James Baldwin’s 1957 short story “Sonny’s Blues” are constantly smiling and laughing. The story’s narrator notices these gestures and utilizes them to grasp at clarity when clarity seems out of reach. This article examines the narrator’s focus on this duo of facial expressions which reliably denote positive emotion. The relationship we maintain between our smiles and our laughter structures many of the narrator’s interactions with the story’s hero. More though, this relationship between smiles, laughter, and a kind of joy resembles the relationship Baldwin has described between the blues and the world this genre of music depicts.