Revisiting beamforming under the prism of inverse methods

2019

Жабық қол жеткізу Метадеректер (CSL-JSON)
DOI 10.1117/12.2509452
Деректер сенімділігі 70 орташа
Бұл баға қалай есептеледі

Ол жазбаның өзінің тексерілетін белгілерінен құралады: мақаланың DOI-і бар ма, оның деректерін қанша тәуелсіз дереккөз растады, міндетті өрістер толтырылған ба және соңғы растау қаншалықты жаңа. Дереккөздер арасындағы алшақтық пен идентификатордың болмауы бағаны төмендетеді. 80-нен бастап мән жазбаның қосымша тексерусіз жарияланғанын, 60-тан 79-ға дейін — оның сенімділігі төмен күйде жарияланғанын және қолмен тексеру ұсынылатынын білдіреді. Редактор қолмен тексерген жазбаны қайта есептеу 90-нан төмен түсірмейді. Бұл — мақаланың өзіне емес, ол туралы деректерімізге берілген баға.

Аңдатпа

Beamforming, namely exciting properly a set of sources whose collective radiation mimics a given pattern, is an inherently inverse problem. Since the inverse design methods are recently being introduced in photonic systems leading to devices of unprecedented efficiency, we reconsider beamforming in this context. Accordingly, flawless beam-shaping is reported for the simple case of multiple emitters placed along a line. The key parameter to fulfill such an objective is the distance between two consecutive antennas which should obey an approximate inequality, securing both diversity and coherence for the emitting patterns. This condition cannot be attained when infinite directivity is demanded; however, ultra-narrow radiation lobes are developed for the suitable, inversely-determined excitations.