On the connection between lying, asserting, and intending to cause beliefs

2022

Жабық қол жеткізу Метадеректер (CSL-JSON)
DOI 10.1080/0020174x.2022.2111344
Деректер сенімділігі 70 орташа
Бұл баға қалай есептеледі

Ол жазбаның өзінің тексерілетін белгілерінен құралады: мақаланың DOI-і бар ма, оның деректерін қанша тәуелсіз дереккөз растады, міндетті өрістер толтырылған ба және соңғы растау қаншалықты жаңа. Дереккөздер арасындағы алшақтық пен идентификатордың болмауы бағаны төмендетеді. 80-нен бастап мән жазбаның қосымша тексерусіз жарияланғанын, 60-тан 79-ға дейін — оның сенімділігі төмен күйде жарияланғанын және қолмен тексеру ұсынылатынын білдіреді. Редактор қолмен тексерген жазбаны қайта есептеу 90-нан төмен түсірмейді. Бұл — мақаланың өзіне емес, ол туралы деректерімізге берілген баға.

Аңдатпа

According to one influential argument put forward by, e.g. Chisholm and Feehan, Pfister, Meibauer, Dynel, Keiser, and Harris, asserting requires intending to give your hearer a reason to believe what you say (first premise) and, because liars must assert what they believe is false (second premise), liars necessarily intend to cause their hearer to believe as true what the liars believe is false (conclusion). According to this argument, that is, all genuine lies are intended to deceive. ‘Lies’ not intended to deceive are not genuine lies because they do not involve assertions and you need to assert in order to lie. In this paper, I reject this argument by arguing that the first premise is false: intending to give your hearer a reason to believe what you say is not necessary for asserting.