Аңдатпа
Introduction. Despite the high efficacy of surgical treatment for focal forms of drug-resistant epilepsy (DRE), seizures persist in a proportion of patients following surgery. Consequently, increasing attention has been directed toward the role of genetic determinants in treatment outcomes. Objective. To investigate the association between clinical and anamnestic characteristics and postoperative outcomes in patients with drug-resistant epilepsy carrying identified genetic mutations. Materials and Methods. A retrospective observational study was conducted involving 114 adult patients with drug-resistant focal epilepsy who underwent resective surgical treatment between 2017 and 2023 at the Medical Center Hospital of the President’s Affairs Administration of the Republic of Kazakhstan (Astana, Kazakhstan). All patients underwent whole-exome sequencing (WES). Clinical-anamnestic and diagnostic characteristics, as well as postoperative outcomes, assessed at 12 months using the Engel classification, were analyzed in relation to identified genetic mutations. Results. Genetic mutations were identified in 12 (10.5%) of the 114 patients. The most frequently detected mutations involved genes encoding ion channel subunits, including SCN3A, SCN1A, CLCN2, and KCNAB3. Carriers of these mutations more commonly had a history of febrile seizures, hippocampal sclerosis, and less favorable postoperative outcomes. Comparative analysis demonstrated that patients with ion channel gene mutations had a significantly higher prevalence of febrile seizures and were more likely to have an Engel Class III outcome at 12 months after surgery compared with patients without such mutations (p < 0.05). No statistically significant differences were observed between groups with respect to sex, age, disease duration, seizure frequency, or the type of structural abnormalities identified on magnetic resonance imaging (MRI). The least favorable postoperative outcomes were observed in patients with SCN1A, SCN3A, and CLCN2 mutations. Conclusion. The findings suggest a potential association between mutations in ion channel genes and specific clinical features of drug-resistant epilepsy, as well as less favorable surgical outcomes. Актуальность. Несмотря на высокую эффективность хирургического лечения при фокальных формах фармакорезистентной эпилепсии (ФРЭ), у части пациентов приступы сохраняются после операции. В связи с этим особое внимание уделяется роли генетических факторов. Цель исследования. Изучить связь клинико-анамнестических характеристик и послеоперационных исходов у пациентов с фармакорезистентной эпилепсией с некоторыми генетическими мутациями. Материалы и методы. Проведено ретроспективное наблюдательное исследование 114 взрослых пациентов с фармакорезистентной фокальной эпилепсией, перенесших резекционное хирургическое лечение в период с 2017 по 2023 год в Президентской больнице (Астана, Казахстан). Всем пациентам выполнено полноэкзомное секвенирование (whole exome sequencing, WES). Проанализированы клинико-анамнестические и диагностические характеристики и послеоперационные исходы через 12 месяцев по шкале Engel во взаимосвязи с генетическими мутациями. Результаты. Генетические мутации были выявлены у 12 (10,5%) из 114 пациентов. Наиболее часто встречались мутации в генах, кодирующих субъединицы ионных каналов (SCN3A, SCN1A, CLCN2 и KCNAB3). У носителей этих мутаций чаще отмечались фебрильные судороги в анамнезе, наличие гиппокампального склероза и менее благоприятные послеоперационные результаты. При сравнительном анализе пациенты с мутациями ионных каналов достоверно чаще имели фебрильные судороги в анамнезе и исход Engel III через 12 месяцев после операции по сравнению с пациентами без мутаций (p<0,05). Статистически значимых различий по полу, возрасту, длительности заболевания, частоте приступов и типу структурных изменений на МРТ выявлено не было. Наиболее неблагоприятные послеоперационные исходы наблюдались у пациентов с мутациями SCN1A, SCN3A и CLCN2. Заключение. Полученные результаты свидетельствуют о возможной связи мутаций в генах ионных каналов с особенностями клинического течения фармакорезистентной эпилепсии и менее благоприятными исходами хирургического лечения. Кіріспе. Фармакорезистентті эпилепсияның фокальды формаларында хирургиялық емдеудің жоғары тиімділігіне қарамастан, кейбір науқастарда операциядан кейін ұстамалар сақталады. Осыған байланысты генетикалық факторлардың рөліне ерекше назар аударылады. Зерттеудің мақсаты. Фармакорезистентті эпилепсиямен ауыратын науқастардағы клиникалық-анамнестикалық сипаттамалар мен операциядан кейінгі нәтижелердің кейбір генетикалық мутациялармен байланысын зерттеу. Материалдар мен әдістер. Президенттік ауруханада (Астана, Қазақстан) 2017-2023 жылдар аралығында резекциялық хирургиялық ем алған, фармакорезистентті фокальды эпилепсияменауыратын 114 ересек пациентке ретроспективті байқау зерттеуі жүргізілді. Барлық пациенттерге толық экзомалық секвенирлеу жасалды (whole exome sequencing, WES). Клиникалық-анамнестикалық және диагностикалық сипаттамалар мен операциядан 12 айдан кейінгі Engel шкаласы бойынша нәтижелерінің генетикалық мутациялармен байланысы талданды. Нәтижелер. Генетикалық мутациялар 114 пациенттің 12-сінде (10,5%) анықталды. Ең жиі кездесетін мутациялар иондық арна суббірліктерін кодтайтын гендерде (SCN3A, SCN1A, CLCN2 және KCNAB3) болды. Бұл мутациялардың тасымалдаушыларында фебрильді ұстамалар, гиппокампальды склероздың болуы және операциядан кейінгі онша қолайлы емес нәтижелер жиі байқалды. Салыстырмалы талдау кезінде иондық канал мутациялары бар емделушілерде фебрильді ұстамалар тарихы және операциядан кейін 12 айдан кейін Engel III нәтижесі мутациясыз емделушілермен салыстырғанда (p<0,05) жиі кездеседі. МРТ-да жынысы, жасы, аурудың ұзақтығы, ұстамалардың жиілігі және құрылымдық өзгерістер түрі бойынша статистикалық маңызды айырмашылықтар анықталған жоқ. Операциядан кейінгі ең қолайсыз нәтижелер scn1a, SCN3A және CLCN2 мутациялары бар науқастарда байқалды. Қорытынды. Нәтижелер иондық канал гендеріндегі мутациялардың фармакорезистентті эпилепсияның клиникалық ағымының ерекшеліктерімен және хирургиялық емдеудің онша қолайлы емес нәтижелерімен ықтимал байланысын көрсетеді.