Аңдатпа
Introduction. Bariatric surgery is a recognized and effective therapeutic strategy for the treatment of obesity. Laparoscopic sleeve gastrectomy, which is the most frequently performed bariatric procedure, provides significant and long-term weight loss. However, numerous studies have demonstrated an increased incidence of gastroesophageal reflux disease following laparoscopic sleeve gastrectomy. The aim of this study is to evaluate current evidence on the association between laparoscopic sleeve gastrectomy and the development of gastroesophageal reflux disease, as well as to analyze existing approaches for its prevention in patients who have undergone bariatric procedures. Search Strategy. For the search and analysis of scientific literature, the following databases and online resources were used: PubMed, Google Scholar, Scopus, eLIBRARY, Cochrane Library, and CyberLeninka. In total, 168 sources were identified, of which 75 publications were included in the analytical part of the study based on their relevance to the topic and predefined inclusion criteria. Results. Bariatric surgery, particularly laparoscopic sleeve gastrectomy, remains the most effective method for achieving significant and sustained weight reduction. At the same time, laparoscopic sleeve gastrectomy may be associated with the development or worsening of gastroesophageal reflux disease, with reported incidence ranging from 20% to 53% postoperatively. The occurrence of gastroesophageal reflux disease is explained by anatomical and functional changes in the stomach after surgery, including increased intragastric pressure and disruption of the antireflux barrier. Combined techniques, such as laparoscopic sleeve gastrectomy with fundoplication, demonstrate a pronounced antireflux effect while maintaining bariatric outcomes comparable to those of standard laparoscopic sleeve gastrectomy. Additional approaches, including correction of hiatal hernia and botulinum toxin injections into the pyloric region, also reduce the risk of postoperative gastroesophageal reflux disease. Conclusion. Morbid obesity remains one of the most significant challenges in modern healthcare, and laparoscopic sleeve gastrectomy has proven highly effective in reducing body weight and managing associated comorbidities. The increased incidence of gastroesophageal reflux disease following this procedure necessitates careful preoperative patient selection and an optimized choice of surgical strategy. A personalized approach, the use of modern minimally invasive technologies, implementation of antireflux techniques, and innovative endoscopic and pharmacological interventions, including botulinum toxin administration, expand the possibilities for gastroesophageal reflux disease prevention and enhance the long-term effectiveness of treatment outcomes. Введение. Бариатрическая хирургия является признанно эффективной терапевтической стратегией в лечении ожирения. Лапароскопическая продольная резекция желудка, которая является наиболее часто выполняемой бариатрической операцией, обеспечивает значительную и долгосрочную потерю массы тела. Однако многочисленные исследования показывают, что после лапароскопической продольной резекции желудка увеличивается частота развития гастроэзофагеальной рефлюксной болезни. Цель настоящего исследования заключается в оценке современных данных о взаимосвязи лапароскопической продольной резекции желудка с развитием гастроэзофагеальной рефлюксной болезни и в анализе существующих подходов к её профилактике у пациентов, перенёсших бариатрические вмешательства. Метод исследования. Для поиска и анализа научной литературы использовались базы данных и веб-ресурсы: PubMed, Google Scholar, Scopus, eLIBRARY, Cochrane Library, and CyberLeninka. В общей сложности было выявлено 168 источников, из которых 75 публикация была включена в аналитическую часть исследования на основании соответствия теме и критериям отбора. Результаты. Бариатрическая хирургия, в частности лапароскопическая продольная резекция желудка, остаётся наиболее эффективным методом достижения значимого и стойкого снижения массы тела. Однако данное вмешательство нередко сопровождается развитием или усилением гастроэзофагеальной рефлюксной болезни, частота которой после операции достигает 20-53%. Это связано с анатомо-функциональными изменениями желудка, повышением внутрижелудочного давления и нарушением антирефлюксного барьера. Комбинированные методики, такие как продольная резекция желудка в сочетании с фундопликацией, обеспечивают выраженный антирефлюксный эффект при сохранении сопоставимых бариатрических результатов. Дополнительные меры - коррекция грыжи пищеводного отверстия диафрагмы и инъекции ботулинического токсина в область пилоруса - также способствуют снижению риска развития ГЭРБ в послеоперационном периоде. Заключение. Морбидное ожирение остаётся одной из наиболее значимых проблем современного здравоохранения, а лапароскопическая продольная резекция желудка подтверждает свою высокую эффективность в снижении массы тела и лечении сопутствующих заболеваний. Увеличение частоты гастроэзофагеальной рефлюксной болезни после вмешательства требует тщательного предоперационного отбора пациентов и оптимального выбора хирургической тактики. Персонализированный подход, использование современных малоинвазивных технологий, применение антирефлюксных методик и инновационных эндоскопических и фармакологических решений, включая введение ботулинического токсина, расширяют возможности профилактики гастроэзофагеальной рефлюксной болезни и повышают эффективность долгосрочных результатов лечения. Кіріспе. Бариатриялық хирургия семіздікті емдеудің тиімді емдік стратегиясы ретінде танылған. Асқазанның лапароскопиялық бойлық резекциясы - бариатриялық операциялар ішінде ең жиі қолданылатын әдіс, ол маңызды және ұзақ мерзімді салмақ жоғалтуға мүмкіндік береді. Дегенмен, аталған операциядан кейін гастроэзофагеальды рефлюкс ауруының даму жиілігі арта түсетінін көрсетеді. Бұл зерттеудің мақсаты - асқазанның лапароскопиялық бойлық резекциясы мен гастроэзофагеальды рефлюкс ауруының даму арасындағы қазіргі мәліметтерді бағалау және бариатриялық операциядан кейінгі пациенттерде оны алдын алу тәсілдерін талдау. Іздеу стратегиясы. Ғылыми әдебиетті іздеу және талдау үшін PubMed, Google Scholar, Scopus, eLIBRARY, Cochrane Library, and CyberLeninka дерекқорлары пайдаланылды. Жалпы 168 дерек көздері анықталды, олардың 75 жариялымы тақырыпқа сәйкестігі мен іріктеу критерийлеріне сәйкес зерттеудің аналитикалық бөліміне енгізілді. Нәтижелері. Бариатриялық хирургия, атап айтқанда асқазанның лапароскопиялық бойлық резекциясы, маңызды және тұрақты салмақ төмендетудің ең тиімді әдісі болып қала береді. Сонымен бірге, асқазанның лапароскопиялық бойлық резекциясы гастроэзофагеальды рефлюкс ауруының дамуына немесе күшеюіне әкелуі мүмкін, оның жиілігі операциядан кейін 20-53% дейін жетеді. Гастроэзофагеальды рефлюкс ауруының дамуы операциядан кейінгі анатомиялық және функционалдық өзгерістермен, соның ішінде ішкі асқазан қысымының жоғарылауы және антирефлюкс кедергілерінің бұзылуымен байланысты. Лапароскопиялық бойлық желудоқ резекцияны фундопликациямен біріктіретін комбинирленген әдістер айтарлықтай антирефлюкс әсерін көрсетеді және дәстүрлі лапароскопиялық бойлық желудоқ резекциямен салыстырғанда бариатриялық нәтижелері бойынша ұқсас болады. Сонымен қатар, диафрагмалық өңеш саңылауын түзету және пилор аймағына ботулин токсинін енгізу сияқты қосымша тәсілдер операциядан кейін гастроэзофагеальды рефлюкс ауруының даму қаупін төмендетеді. Қорытынды. Морбидті семіздік қазіргі денсаулық сақтау саласындағы ең өзекті мәселелердің бірі болып қала береді, ал асқазанның лапароскопиялық бойлық резекциясы салмақты төмендету және қосалқы ауруларды емдеу тиімділігін растайды. Операциядан кейін гастроэзофагеальды рефлюкс ауруының жиілігінің артуы пациенттерді алдын ала мұқият іріктеуді және хирургиялық тактиканы оңтайлы таңдауды талап етеді. Жеке тәсіл, қазіргі заманғы минималды инвазивті технологияларды қолдану, антирефлюкс әдістері мен эндоскопиялық және фармакологиялық инновациялық шешімдер, соның ішінде ботулотоксинін енгізу гастроэзофагеальды рефлюкс ауруының алдын алу мүмкіндіктерін кеңейтеді және ұзақ мерзімді ем нәтижелерін жақсартады.