Аңдатпа
Introduction: Bariatric surgery, particularly one-anastomosis gastric bypass (OAGB), is one of the most effective treatments for morbid obesity. However, postoperative reflux esophagitis remains a significant concern. To enhance the antireflux effect, a modified technique FundoRing was developed. Aim. To perform preoperative and postoperative endoscopic evaluation of the upper gastrointestinal tract in patients after OAGB and to analyze the preventive effect of the FundoRing modification on postoperative reflux esophagitis. Materials and Methods: A single-center, prospective, interventional, open-label randomized controlled trial was conducted. The main group underwent FundoRing-OAGB (f-OAGB, n=500), and the control group underwent standard OAGB (s-OAGB, n=500). All patients had pre- and postoperative endoscopic assessment of the esophagogastric junction, gastric pouch, and gastroenterostomy. Results: Endoscopic evaluation demonstrated hiatal hernia in 32% of patients in the f-OAGB group and 24% in the s-OAGB group. Preoperative identification of hiatal hernia without signs of gastroesophageal reflux disease was challenging and was detected in only 9.6–10.4% of cases. Preoperative reflux esophagitis was diagnosed in 21.6% (f-OAGB) and 11.6% (s-OAGB). Postoperatively, reflux esophagitis occurred in only 1% of the f-OAGB group versus 11.6% of the s-OAGB group, indicating a stronger antireflux barrier with the FundoRing technique. Mean gastric pouch volume under light insufflation was approximately 50 ml. The gastroenterostomy diameter measured 30–35 mm intraoperatively and 20–25 mm at 3-year follow-up. Conclusion: Pre- and postoperative endoscopic evaluation showed advantages of the FundoRing modification of OAGB, particularly its preventive effect against postoperative gastroesophageal reflux disease and stable anatomical outcomes. Введение: Бариатрическая хирургия, в частности одноанастомозное желудочное шунтирование (ОАГШ), является одним из наиболее эффективных методов лечения морбидного ожирения. Однако развитие послеоперационного рефлюкс-эзофагита остаётся актуальной проблемой. Для усиления антирефлюксного эффекта был разработан модифицированный метод ФундоРинг. Цель. Дооперационная и послеоперационная эндоскопическая оценка верхних отделов желудочно-кишечного тракта у пациентов после выполнения одно анастомозного желудочного шунтирования. Проанализировать эффект превентивного воздействия разработанного метода ФундоРинг на развитие послеоперационного рефлюкс-эзофагита. Материал и методы: Проведено одноцентровое, проспективное, интервенционное, открытое рандомизированное контролируемое исследование. В первой основной группе выполнено одноанастомозное гастрошунтирование по методу ФундоРинг (ф-ОАГШ n=500). Операцией в контрольной группе была стандартное одноанастомозное гастрошунтирование (с-ОАГШ n=500). Всем пациентам проведено до и послеоперационная эндоскопическая оценка пищеводно-желудочного перехода, малого желудочка и гастроэнтероанастомоза. Результаты: В результате эндоскопического обследования выявлено, что процент грыж пищеводного отверстия диафрагмы (ГПОД) у пациентов с ожирением составляет 32% в группе ф-ОАГШ и 24% в группе с-ОАГШ. При этом дооперационная диагностика ГПОД без гастроэзофагеальной рефлюксной болезни (ГЭРБ) у пациентов с ожирением была затруднена и процент выявления ГПОД составил в двух группах от 9,6 % - 10,4 %. До операции рефлюкс – эзофагит диагносцирован в 21,6% в первой группе и в 11,6% во второй группе. После операции отмечена существенная разница в выявленном послеоперационом рефлюкс – эзофагите в группе ф-ОАГШ с фундопликацией, где он составил всего 1% против 11,6% в группе с-ОАГШ без фундопликации. Эндоскопическое измерение размеров малого желудочка, при легкой инсуфляции воздухом составлял в среднем 50 мл. Интраоперационно гастроэнтероанастомоз составлял 30–35 мм в диаметре, а через 3 года размер гастроэнтероанастомоза оценивался в диапазоне от 20 до 25 мм. Выводы: До и послеоперационная эндоскопическая оценка желудочного шунтирования по ФундоРинг выявила преимущество разработанного метода одно анастомозного гастрошунтирования с лучшим превентивным воздействием на развитие послеоперационного рефлюкс-эзофагита. Кіріспе: Бариатриялық хирургия, соның ішінде бір-анастомозды асқазан шунттау (БААШ), морбидті семіздікті емдеудің ең тиімді әдістерінің бірі болып табылады. Дегенмен, операциядан кейінгі рефлюкс-эзофагит өзекті мәселе болып қала береді. Антирефлюкстік әсерді күшейту үшін модификацияланған ФундоРинг әдісі жасалды. Мақсаты. Бір-анастомозды асқазан шунттаудан өткен пациенттерде жоғарғы асқазан-ішек жолдарының операцияға дейінгі және операциядан кейінгі эндоскопиялық бағалауын жүргізу және ФундоРинг әдісінің операциядан кейінгі рефлюкс-эзофагиттің алдын алудағы тиімділігін талдау. Материалдар мен әдістер: Бір орталықта проспективті, интервенциялық, ашық рандомизацияланған бақылаулы зерттеу жүргізілді. Негізгі топта ФундоРинг әдісімен БААШ (ф-ОАГШ, n=500) жасалды. Бақылау тобында стандартты БААШ (с-ОАГШ, n=500) орындалды. Барлық пациенттерде операцияға дейін және кейін өңеш-асқазан түйіспесі, асқазан қалташасы және гастроэнтероанастомоз эндоскопиялық тұрғыда бағаланды. Нәтижелер: Эндоскопиялық тексеру нәтижесінде семіздікке шалдыққан пациенттерде диафрагманың өңеш тесігінің жарығы ф-ОАГШ тобында 32%, ал с-ОАГШ тобында 24% жағдайда анықталды. Гастроэзофагеальдық рефлюкс ауруы белгілері болмаған кезде диафрагманың өңеш тесігінің жарығын операцияға дейін анықтау қиындық тудырып, екі топта да 9,6–10,4% жағдайларда ғана тіркелді. Операцияға дейін рефлюкс-эзофагит ф-ОАГШ тобында 21,6% және с-ОАГШ тобында 11,6% пациенттерде анықталды. Операциядан кейін рефлюкс-эзофагит ф-ОАГШ тобында тек 1% жағдайда, ал с-ОАГШ тобында 11,6% жағдайда байқалды, бұл ФундоРинг әдісінде сенімдірек антирефлюкстік тосқауыл қалыптасқанын көрсетеді. Эндоскопиялық өлшемдер бойынша асқазан қалташасының орташа сыйымдылығы жеңіл инсуфляцияда шамамен 50 мл болды. Интраоперациялық гастроэнтероанастомоз диаметрі 30–35 мм болса, 3 жылдан кейін эндоскопиялық бағалау бойынша 20–25 мм аралығына азайды. Қорытынды: ФундоРинг әдісі қолданылған бір-анастомозды гастрошунттаудың операция алдындағы және кейінгі эндоскопиялық бағалауы осы әдістің операциядан кейінгі гастроэзофагеальдық рефлюкс ауруының алдын алуда және анатомиялық тұрақтылықты сақтауда артықшылығы бар екенін көрсетті.