Аңдатпа
Introduction. The investigation of cardiorenal syndrome holds significant clinical relevance, as both cardiovascular and renal diseases rank among the leading causes of mortality. Current research efforts are focused on identifying reliable biomarkers for the early detection of acute kidney injury (AKI), which may serve as a valuable predictor for improving prognosis and therapeutic strategies in patients with chronic heart failure. The study aims to identify biomarkers associated with an increased risk of type 2 cardiorenal syndrome in children. Materials and methods. We performed a retrospective analysis with a case-control design. From the medical records of the Scientific National Cardiac Surgery Center (NNCC), we identified all pediatric patients with CHF due to DCM who had an initial hospitalization in 2022 and a subsequent re-hospitalization in 2023. Based on their diagnosis at re-hospitalization, patients were classified into two groups: the case group (those with confirmed Type 2 CRS, n=18) and the control group (those with CHF but without CRS, n=21). We then extracted and compared laboratory data from both the 2022 (baseline) and 2023 (follow-up) hospitalizations for all participants. Results. Reduced serum iron levels were observed at baseline and during follow-up in both the control and case groups (9 and 5.9 µmol/L, respectively). Elevated total bilirubin levels were also detected in both groups (0.41 µmol/L in controls and 0.55 µmol/L in cases). Notably, galectin-3 concentrations were elevated in the case group, showing a 13% increase compared to the control group. Markers of renal dysfunction, including the albumin-to-creatinine ratio (ACR) and the blood urea nitrogen-to-creatinine (BUN/Cr) ratio, were comparable between the two groups (ACR: 31 and 32 mg/g; BUN/Cr: 30 and 32, respectively). Statistically significant correlations were identified between kidney function (as measured by ACR) and levels of serum iron (p=0.05), hemoglobin (p=0.02), and galectin-3 (p=0.02). Galectin-3 was a significant predictor of renal dysfunction, with an 81% increase in the likelihood of renal dysfunction (OR = 1.81, 95% CI). Similarly, the BUN/Cr ratio was associated with a 70% increase in the likelihood of renal impairment (OR = 1.70, 95% CI). Conclusion. The findings indicate that, despite similar baseline values of key renal markers across groups, galectin-3 levels were significantly elevated in cases and were strongly associated with renal dysfunction. Reduced serum iron and elevated bilirubin levels were observed in both groups, suggesting potential systemic involvement. However, the small sample size limits the statistical power and generalizability of these findings, warranting validation in larger, prospective cohorts. Введение. Исследование кардиоренального синдрома имеет важное клиническое значение, поскольку как сердечно-сосудистые, так и почечные заболевания входят в число основных причин смертности. Текущие исследовательские усилия сосредоточены на выявлении надежных биомаркеров для раннего выявления острого повреждения почек (ОПП), которые могут служить ценным предиктором для улучшения прогноза и терапевтических стратегий у пациентов с хронической сердечной недостаточностью. Целью исследования является выявление биомаркеров, связанных с повышенным риском кардиоренального синдрома 2 типа. Материалы и методы. Было проведено ретроспективное исследование типа «случай-контроль» с участием пациентов с подтвержденным диагнозом кардиоренального синдрома (КРС) 2-го типа (n=18) во время первичной госпитализации в 2022 г. и последующей повторной госпитализации в 2023 г., которые составили группу случая. Контрольная группа включала пациентов с хронической сердечной недостаточностью (ХСН), но без клинических или лабораторных признаков КРС 2-го типа (n=21). Результаты. Снижение уровня сывороточного железа наблюдалось на исходном уровне и во время последующего наблюдения как в группе контроля, так и в группе случая (9 и 5,9) мкмоль/л соответственно). Повышенные уровни общего билирубина также были обнаружены в обеих группах (0,41 мкмоль/л в контрольной группе и 0,55 мкмоль/л в случаях). Примечательно, что концентрации галектина-3 были повышены в группе случая, показывая 13%-ное увеличение по сравнению с контрольной группой. Маркеры почечной дисфункции, включая соотношение альбумина к креатинину (ACR) и соотношение азота мочевины крови к креатинину (BUN/Cr), продемонстрировали сопоставимые значения в обеих группах (ACR: 31 и 32 мг/г; BUN/Cr: 30 и 32 соответственно). Статистически значимые корреляции были выявлены между функцией почек (измеренной по ACR) и уровнями сывороточного железа (p=0,05), гемоглобина (p=0,02) и галектина-3 (p=0,02). Было обнаружено, что галектин-3 является значимым предиктором почечной дисфункции, с 81%-ным увеличением вероятности (OR=1,81, 95% CI). Аналогичным образом, соотношение BUN/Cr продемонстрировало 70%-ную вероятность влияния на почечную недостаточность (OR=1,70, 95% CI). Заключение. Результаты показывают, что, несмотря на схожие исходные значения ключевых почечных маркеров между группами, уровни галектина-3 были значительно повышены в случаях и продемонстрировали сильную связь с почечной дисфункцией. Снижение уровня сывороточного железа и повышение уровня билирубина наблюдались в обеих группах, что предполагает потенциальное системное вовлечение. Однако небольшой размер выборки ограничивает статистическую мощность и возможность обобщения этих результатов, что требует их подтверждения в более крупных проспективных когортах. Кіріспе. Кардиореналдық синдромды зерттеу клиникалық тұрғыдан маңызды, өйткені жүрек-қантамыр және бүйрек аурулары өлімнің негізгі себептерінің қатарына жатады. Қазіргі зерттеулер бүйректің жедел зақымдануын (БЖЗ) ерте анықтауға мүмкіндік беретін сенімді биомаркерлерді айқындауға бағытталған; олар созылмалы жүрек жеткіліксіздігі (СЖЖ) бар науқастарда болжамды жақсартуға және емдік тактиканы жетілдіруге құнды предиктор бола алады. Мақсаты. Кардиореналдық синдромның (КРС) 2-типі даму қаупінің артуымен байланысты биомаркерлерді анықтау. Материалдар және әдістер. 2022 жылы алғашқы, 2023 жылы қайталама госпитализация кезінде КРС-2 диагнозы расталған науқастар (n=18) “жағдай” тобына енгізілген, ал КРС-2-нің клиникалық не зертханалық белгілері жоқ СЖЖ-сы бар науқастар (n=21) бақылау тобын құраған, ретроспективті“жағдай–бақылау” типті зерттеу жүргізілген. Нәтижелер. Сарысулық темір деңгейінің төмендеуі бастапқыда да, кейінгі бақылауда да әрі бақылау, әрі оқиға топтарында байқалды (тиісінше 9 және 5,9 мкмоль/л). Жалпы билирубин деңгейі де екі топта жоғары болды (бақылауда 0,41 мкмоль/л және оқиға тобында 0,55 мкмоль/л). Елеулі жайт - зерттеу тобында галектин-3 концентрациясы жоғарылап, бақылаумен салыстырғанда 13% өсім көрсетті. Бүйрек дисфункциясының маркерлері - альбумин/креатинин арақатынасы (ACR) және қан несепнәрі азоты/креатинин арақатынасы (BUN/Cr) - екі топта да ұқсас мәндер берді (ACR: 31 және 32 мг/г; BUN/Cr: сәйкесінше 30 және 32). Бүйрек қызметі (ACR бойынша) мен сарысулық темір (p=0,05), гемоглобин (p=0,02) және галектин-3 (p=0,02) деңгейлері арасында статистикалық мәнді өзара байланыстар анықталды. Галектин-3 бүйрек дисфункциясының мәнді предикторы болып табылды: бірлестік ықтималдығының 81% артуы байқалды (OR=1,81; 95% сенім аралығы). Сол сияқты BUN/Cr қатынасы да бүйрек жеткіліксіздігіне ықпал ету ықтималдығын 70% арттырды (OR=1,70; 95% сенім аралығы). Қорытынды. Негізгі бүйрек маркерлерінің бастапқы мәндері топтар арасында ұқсас болғанына қарамастан, зеттелген топта галектин-3 деңгейі айқын жоғары болды және бүйрек дисфункциясымен күшті байланыс көрсетті. Сарысулық темірдің төмендеуі мен билирубиннің жоғарылауы, жүйелік сипаттағы өзгерісті көрсетеді. Дегенмен, іріктеменің шамалы көлемі бұл нәтижелердің статистикалық сенімділігі мен жалпыланған қорытындылар жасау мүмкіндігін шектейді, сондықтан оларды үлкенірек, перспективті когорттарда растау қажет.