Аңдатпа
Introduction: Urinary incontinence in women is a common medical and social problem affecting the quality of life and increasing with age, especially after menopause. The main risk factors include age, obesity, childbirth, decreased estrogen levels, chronic diseases, and social and behavioral conditions. Despite its high prevalence, the topic remains insufficiently discussed, which leads to a delay in diagnosis and therapy and an aggravation of psychoemotional consequences [8]. Objective: to analyze the literature on the prevalence and risk factors of urinary incontinence in women in foreign countries, as well as to assess the impact of this condition on the quality of life of women. Search strategy: scientific publications from the past 10 years were reviewed through databases such as Scopus, PubMed, Web of Science, CyberLeninka, among others. Research results: the analysis showed that urinary incontinence in women occurs in 20-30% of the general population and in more than 35% over the age of 55, with age, hormonal changes, multiple births, obesity and a sedentary lifestyle being the most significant risk factors. A comparative analysis of international data revealed significant differences in prevalence and access to treatment between high- and low-income countries, as well as the impact of cultural and social barriers on access to care. It has been found that urgent and mixed forms of urinary incontinence worsen the quality of life the most, causing anxiety, depression and decreased social activity. The identified gaps — a lack of longitudinal research, poor adaptation of programs to the cultural context, and limited representation of vulnerable groups — highlight the need to create sustainable, culturally sensitive models of women's care. Conclusions: urinary incontinence in women is a global public health problem that requires an integrated approach. The existing differences in epidemiology, access to diagnosis and treatment, as well as the lack of data on cultural and age characteristics emphasize the need for interdisciplinary and cross-country research. The development of culturally sensitive and evidence-based programs will increase access to care, improve women's quality of life, and reduce the global burden of this condition. Введение: Недержание мочи у женщин - распространённая медицинская и социальная проблема, затрагивающая качество жизни и усиливающаяся с возрастом, особенно после менопаузы. Основные факторы риска включают возраст, ожирение, роды, снижение уровня эстрогена, хронические заболевания и социально-поведенческие условия. Несмотря на высокую распространённость, тема остаётся недостаточно обсуждаемой, что приводит к задержке диагностики и терапии и усугублению психоэмоциональных последствий [8]. Цель исследования: анализ литературы о распространенности и факторах риска недержания мочи у женщин в зарубежных странах, а также оценить влияние этого состояния на качество жизни женщин. Стратегия поиска: поиск научной литературы в базах данных Scopus, PubMed, Web of Science, CyberLeninka и др., глубиной поиска в 10 лет. Результаты исследования: анализ показал, что недержание мочи у женщин встречается у 20–30 % в общей популяции и более чем у 35 % старше 55 лет, причём наиболее значимыми факторами риска являются возраст, гормональные изменения, многократные роды, ожирение и малоподвижный образ жизни. Сравнительный анализ международных данных выявил существенные различия в распространённости и доступе к лечению между странами с высоким и низким уровнем дохода, а также влияние культурных и социальных барьеров на обращаемость за помощью. Установлено, что ургентная и смешанная формы недержания мочи сильнее всего ухудшают качество жизни, вызывая тревожность, депрессию и снижение социальной активности. Выявленные пробелы — нехватка лонгитюдных исследований, слабая адаптация программ к культурному контексту и ограниченное представительство уязвимых групп — подчёркивают необходимость создания устойчивых, культурно-чувствительных моделей помощи женщинам. Выводы: недержание мочи у женщин является глобальной проблемой общественного здоровья, требующей комплексного подхода. Существующие различия в эпидемиологии, доступе к диагностике и лечению, а также недостаток данных о культурных и возрастных особенностях подчеркивают необходимость проведения междисциплинарных и межстрановых исследований. Разработка культурно чувствительных и научно обоснованных программ позволит повысить доступность помощи, улучшить качество жизни женщин и снизить глобальное бремя этого состояния. Кіріспе: Әйелдердегі зәрді ұстамау- өмір сапасына әсер ететін және қартайған сайын, әсіресе менопаузадан кейін күшейетін жалпы медициналық және әлеуметтік мәселе. Негізгі қауіп факторларына жас, семіздік, босану, эстроген деңгейінің төмендеуі, созылмалы аурулар және әлеуметтік-мінез-құлық жағдайлары жатады. Жоғары таралуына қарамастан, тақырып жеткілікті түрде талқыланбайды, бұл диагностика мен терапияның кешігуіне және психоэмоционалды салдардың нашарлауына әкеледі [8]. Зерттеудің мақсаты: шет елдердегі әйелдердің зәр шығаруды ұстамаудың таралуы мен қауіп факторлары туралы әдебиеттерді талдау, бұл жағдайдың әйелдердің өмір сапасына әсерін бағалау. Іздеу стратегиясы: соңғы 10 жыл ішінде жарық көрген ғылыми әдебиеттер Scopus, PubMed, Web of Science, CyberLeninka және басқа да мәліметтер базаларында ізделді. Зерттеу нәтижелері: талдау көрсеткендей, әйелдерде зәрді ұстамау жалпы халықтың 20-30% - кездеседі, 55 жастан асқан 35% - дан астамында кездеседі, ең маңызды қауіп факторлары жас, гормоналды өзгерістер, бірнеше рет босану, семіздік және отырықшы өмір салты болып табылады. Халықаралық деректерді салыстырмалы талдау табысы жоғары және төмен елдер арасындағы таралу мен емдеуге қол жеткізудегі айтарлықтай айырмашылықтарды, сондай-ақ мәдени және әлеуметтік кедергілердің көмекке жүгінуге әсерін анықтады. Зәрді ұстамаудың ургентті және аралас түрлері өмір сүру сапасын нашарлатып, мазасыздықты, депрессияны және әлеуметтік белсенділіктің төмендеуін тудыратыны анықталды. Анықталған олқылықтар- ұзақ зерттеулердің жетіспеушілігі, бағдарламалардың мәдени контекстке нашар бейімделуі және осал топтардың шектеулі өкілдігі әйелдерге көмектесудің тұрақты, мәдени-сезімтал модельдерін құру қажеттілігін көрсетеді. Қорытынды: әйелдердегі зәрді ұстамау-бұл кешенді тәсілді қажет ететін жаһандық денсаулық мәселесі. Эпидемиологиядағы, диагностика мен емдеуге қол жеткізудегі бар айырмашылықтар, сондай-ақ мәдени және жас ерекшеліктері туралы деректердің болмауы пәнаралық және еларалық зерттеулерді жүргізу қажеттілігін көрсетеді. Мәдени сезімтал және ғылыми негізделген бағдарламаларды әзірлеу көмектің қолжетімділігін арттыруға, әйелдердің өмір сүру сапасын жақсартуға және осы жағдайдың жаһандық ауыртпалығын азайтуға мүмкіндік береді.