Аңдатпа
Әл-Фараби – әлемдік ғылым мен тарихтың ұлы ғалымы әрі сан қырлы тұлғасы ретінде белгілі. Әр түрлі ғылымдарда ол ғалым және зерттеуші ретінде танымал, бірақ педагогикалық қызметі туралы аз айтылады. Оның оқу және оқу мен ғылымның байланысы туралы ілімі - педагогикалық процестің негізгі теориясы. Ол өз ұрпағына үлкен ғылыми мұра қалдырды. Әл-Фарабидің педагогикалық ұстанымдары қазіргі ғылымда философиялық тұрғыдан қаралады. Ойшылдың пікірі бойынша, педагогика – тәрбиеленушінің еркіндігі мен тілегінің арнайы ұйымдастырылған білім жүйесінде басқарылуы. Тәрбиенің мақсатында ол әлемдегі дамыған үйлесімді адамды анықтайды. Педагогикалық теориядағы оның басты бағыты – моральдық, ойлау, физикалық, эстетикалық және еңбек тәрбиесі болып табылады. Әл-Фараби еңбектерінің құндылығы олардың әр түрлі ғылыми бағыттағы серпілісінде ғана емес, сонымен бірге ойшыл олардың адамға қызмет етуі үшін әр түрлі ғылымдарды шебер түрде синтездей білгендігінде. Мақаланың мақсаты – әл-Фарабидің еңбектері мен тұлғасын ғалым ретінде ғана емес, ұстаз ретінде де ашу. Автор әділеттілік әрі көркемдік туралы білім тәжірибелік бағытқа ие болуы және міндетті түрде теориялық білімнен бөлек адамға ізгі әрекеттер де керек деген қорытындыға келеді. Мақалада әдебиеттер мен тақырып бойынша ұқсас ғылыми жарияланымдарға шолу жасалды, Екінші ұстаздың педагогикалық көзқарастары бойынша қорытындылар берілді. «Образование без воспитания - злейший враг человечества» Аль-Фараби Аль-Фараби величайший ученый и многогранная личность мировой науки и истории. В разных науках известен как ученый и первооткрыватель, но про педагогическую деятельность говорится мало. Его учение об обучении и связи обучения с наукой – является основной теорией педагогического процесса. Оставил потомкам огромное научное наследие. Педагогическое наследие аль-Фараби рассматривается с позиций философии как науки современности. По мнению мыслителя, педагогика есть искусство управления волей и желанием воспитуемого в специально организованном образовательном процессе. Целью воспитания он определяет гармонично развитого человека Вселенной. Основные направления в его педагогической теории являются нравственное, умственное, физическое, эстетическое и трудовое воспитание. Ценность трудов аль-Фараби состоит не только в том, что они являлись прорывными в различных научных направлениях, но и в том, что в них мыслитель смог мастерски синтезировать различные науки во имя их служения человеку. Цель статьи – раскрыть труды и личность аль-Фараби не только как ученого, но и как великого педагога Востока. Автор приходит к выводу, что знания о прекрасном и справедливом обязательно должны иметь практическую ориентацию, кроме теоретических знаний нужны добродетельные действия. В статье сделан обзор литературы и схожих по тематике научных публикаций, даны выводы и заключения по педагогическим взглядам «Второго учителя». Al-Farabi is the greatest scientist and a multi-faceted personality of world science and history. In various sciences, he is known as a scientist and discoverer, but little is said about teaching. His doctrine of learning and the relationship between learning and science is the main theory of the pedagogical process. He left his descendants a huge scientific legacy. Al-Farabi's pedagogical heritage is viewed from the standpoint of philosophy as a modern science. According to the thinker, pedagogy is the art of controlling the will and desire of the educated in a specially organized educational process. He defines the purpose of education as a harmoniously developed man of the Universe. The main directions in his pedagogical theory are moral, mental, physical, aesthetic and labor education. The value of al-Farabi's works lies not only in the fact that they were breakthrough in various scientific directions, but also in the fact that in them the thinker was able to masterfully synthesize various sciences in the name of their service to man. The purpose of the article is to reveal the works and personality of al-Farabi not only as a scientist but also as a great teacher of the East. The author comes to conclusion that knowledge about beauty and justice has to have practical orientation, virtuous actions are necessary except theoretical knowledge. A review of the literature and similar scientific publications on the subject is made, conclusions and conclusions on the pedagogical views of the Second teacher are given.