Аңдатпа
Relevance: The method of diffusion-weighted magnetic resonance imaging allows you to get information about the structural state of various tissues and organs. Currently, the method of diffuse-weighted images and the measured diffusion coefficient have not received widespread clinical use, with the exception of scientific works on the study of brain ischemia, demyelinating diseases, and injuries. The aim of the work is to compare the values of the measured diffusion coefficient of various forms of meningiomas and assess the possibilities of applying the methods of diffusion-weighted magnetic resonance imaging in the differential diagnosis of malignancy of brain meningiomas. Material and methods: Research method - continuous sample. Magnetic resonance tomograms were analyzed using diffusion imaging programs and calculating the measured diffusion coefficient of 53 patients (32 of them women, 21 men) who were examined at the Semei Consultative and Diagnostic Center and the Center for Nuclear Medicine and Oncology. Semey, in the Center for Oncology and Surgery Ust-Kamenogorsk, for the period 2008 - 2014. Statistical data processing was performed using Microsoft Excel 2010. All measurements were checked for normality using the Kolmogorov – Smirnov test. The data obtained are evaluated using descriptive statistics methods. A comparative analysis of the measured diffusion coefficient values was performed using the Mann-Whitney U-test. Results. When analyzing the average values of the measured diffusion coefficient, it was established for all types of meningiomas that the average value of the measured diffusion coefficient was determined: for meningiomas, MI was 1399.5 ± 154.6 mm2/s; for meningiomas MII - 1136.2 ± 150 mm2/s; for meningiomas MIII - 706 ± 73.4 mm2/s. No significant differences were found when comparing the measured diffusion coefficient of meningiomas M1 and M2 (p = 0.723). But when comparing the measured diffusion coefficient of meningiomas M1 and M3, as well as M2 and M3, significant differences were found (M1 / M3 - p = 0.007, M2 / M3 - p = 0.0010). Conclusions: The technique of magnetic resonance imaging using diffusion imaging programs and calculating the measured diffusion coefficient can be used as an additional non-invasive method for the differential diagnosis of intracranial meningiomas when conducting magnetic resonance studies. Актуальность: Методика диффузионно-взвешенной магнитно-резонансной томографии позволяет получить информацию о структурном состоянии различных тканей и органов. В настоящее время метод диффузно-взвешенных изображений и измеряемого коэффициента диффузий не получили широкого клинического применения, за исключением научных работ по исследованию ишемии мозга, демиелинизирующих заболеваний, травм. Цель работы – сопоставить значения измеряемого коэффициента диффузий различных форм менингиом и провести оценку возможностей применения методики диффузионно-взвешенной магнитно-резонансной томографии в дифференциальной диагностике злокачественности менингиом головного мозга. Материал и методы: Метод исследования – сплошная выборка. Были проанализированы результаты магнитно-резонансных томограмм с применением программ диффузионного изображения и расчетом измеряемого коэффициента диффузии 53 пациентов (из них 32 женщины, 21 мужчин), которые проходили обследования в Консультативно-диагностическом Центре г. Семей и Центре ядерной медицины и онкологии г. Семей, в Центре онкологии и хирургии г.Усть-Каменогорск, за период 2008 - 2014 гг. Статистическая обработка данных проведена c помощью программного обеспечения Microsoft Excel 2010. Все измерения проверены на нормальность с помощью теста Колмогорова–Смирнова. Полученные данные оценены с помощью методов описательной статистики. Сравнительный анализ значений измеряемого коэффициента диффузии выполнен с помощью U-теста Манна-Уитни. Результаты. При анализе средних значений измеряемого коэффициента диффузии установлено для всех типов менингиом, было установлено, что среднее значение измеряемого коэффициента диффузии: для менингиом MI составило 1399,5 ± 154,6 мм2/с; для менингиом MII – 1136,2 ± 150 мм2/с; для менингиом MIII – 706 ± 73,4 мм2/с. Значимых различий при сравнении измеряемого коэффициента диффузии менингиом М1 и М2 не выявлено (р=0,723). Но при сравнении измеряемого коэффициента диффузии менингиом М1 и М3, а так же М2 и М3 были выявлены значимые различия (М1/М3 - р =0,007, М2/М3 – р=0,0010). Выводы: Методика магнитно-резонансной томографии с использованием программ диффузионного изображения и расчетом измеряемого коэффициента диффузии может быть использована в качестве дополнительного неинвазивного метода дифференциальной диагностики интракраниальных менингиом при проведении магнитно-резонансных исследований. Тақырыптың өзектілігі: Диффузияның өлшенген магниттік-резонансты бейнелеу әдісі түрлі тіндердің және мүшелердің құрылымдық күйі туралы ақпаратты алуға мүмкіндік береді. Қазіргі кезде диффузиялық өлшеу әдісі мен өлшенген диффузия коэффициенті мидың ишемияларын зерттеу, демиелинге ұшыраған аурулар мен жарақаттар туралы ғылыми жұмыстарды қоспағанда кең таралған клиникалық қолданысқа ие болмады. Жұмыстың мақсаты менингиомалардың әртүрлі нысандарының өлшенген диффузия коэффициентінің мәндерін салыстыру және мидың менигиомаларының қатерлі ісігінің диагностикасында диффузиялық өлшенген магнитті-резонансты бейнелеу әдістерін қолдану мүмкіндігін бағалау болып табылады. Материалдар мен әдістер: Зерттеу тәсілі- жалпылай өндіру.Магнитті резонанстық томограммалар диффузиялық бейнелеу бағдарламалары бойынша талданды және Семей консультативтік-диагностикалық орталығында, Семей Ядролық медицина және онкология орталығында және Өскемен қаласының онкология және хирургия орталығында, 2008 - 2014 жылдар кезеңінде зерттелген 53 пациенттің (32 әйел, 21 ер адам) өлшенген диффузия коэффициентері есептелді. Статистикалық ақпаратты өндіру Microsoft Excel 2010 бағдарламасы арқылы жүргізілді. Барлық өлшемдер теста Колмогорова–Смирнова тексеру арқылы дұрыстығы тексерілген. Алынған деректер сипаттама статистика тәсілі арқылы бағаланған. Салыстырмалы талдау мағынасы есептелген коэффицент диффузиясы U-теста Манна-Уитни арқылы орындалған. Нәтижелері. Менингиоманың барлық түрлері бойынша өлшенген диффузия коэффициентінің орташа мәндерін талдағанда өлшенген диффузия коэффициентінің орташа мәні: MI менингиомалары үшін 1399,5 ± 154,6 мм2/с болған; MII менингиомалары үшін - 1136,2 ± 150 мм2/с; MIII менингиомалары үшін - 706 ± 73.4 мм2/с. MI және MII менингомалардың өлшенген диффузия коэффициентін салыстыру кезінде маңызды айырмашылықтар табылмады (p = 0,723). Бірақ MI және MIII, сонымен қатар MII және M3 өлшемдерінің диффузия коэффициентін салыстыру кезінде маңызды айырмашылықтар анықталды (MI / MIII - p = 0.007, MII / MIII - p = 0.0010). Қорытынды: Магнитті резонансты зерттеу кезінде диффузиялық бейнелеу бағдарламаларын қолдану және өлшенген диффузия коэффициентін есептеу әдістемесі магнитті резонансты зерттеу кезінде инкракраниалды менингиомалардын дифференциалды диагностикалаудың қосымша инвазивті емес әдісі ретінде қолданыла алады.