Аңдатпа
Актуальность. Дисплазия соединительной ткани может играть существенную негативную роль в развитии различных заболеваний, в первую очередь у лиц молодого возраста. В частности, имеются сведения о повышении вероятности травматических повреждений. Однако в современной специальной литературе нами не найдено данных о взаимоотношении недифференцированной дисплазии соединительной ткани и риска развития привычного вывиха в плечевом суставе. Цель исследования: определить ассоциации развития привычного вывиха в плечевом суставе с дисплазией соединительной ткани у подростков в условиях г. Семей. Материалы и методы: Обследованы 45 пациентов с диагнозом: Привычный вывих в плечевом суставе в возрасте 15-18 лет. Группу сравнения составили 350 человек в возрасте 15-18 лет, определенные путем независимой выборки по медицинской документации учреждений ПМСП. Диагноз ДСТ и ее степень устанавливались в соответствии с критериями, приведенными Евтушенко С.К. и соавт. Анализ значимости различий осуществлялся с использованием критерия Пирсона (χ2) и двустороннего точного критерия Фишера. Результаты исследования: Было выявлено существенное и значимое превышение числа лиц с ДСТ в группе пациентов с привычным вывихом в плечевом суставе (RR=2,62 (χ2=26,48, p<0,001). Не определено значимых различий возрастной структуры и причин первичного вывиха в плечевом суставе. Имелась значимая зависимость числа рецидивов вывиха от наличия ДСТ (р=0,036). При наличии ДСТ для обеспечения устранения привычного вывиха обычно требовалось проведение оперативного вмешательства. Заключение: Наличие недифференцированной ДСТ у детей и подростков способствует более высокому риску развития привычного вывиха в плечевом суставе. Структура травматических повреждений, приводящих к развитию вывиха в плечевом суставе, является аналогичной при наличии и отсутствии ДСТ, за исключением тяжелых форм дисплазии, когда возрастает количество спонтанных повреждений, не сопряженных с действием чрезмерной силы. Лечение привычного вывиха в плечевом суставе при наличии ДСТ чаще требует применения оперативных методов и имеет большую продолжительность, чем при отсутствии ДСТ. Relevance. Connective tissue dysplasia (CTD) can play a significant negative role in the development of various diseases, especially in young people. In particular, there is evidence of an increased likelihood of traumatic injuries. However, in the modern specialized literature we have not found data on the relationship of undifferentiated dysplasia of the connective tissue and the risk of developing a habitual dislocation in the shoulder joint. Objective: to determine the association of the development of a habitual dislocation in the shoulder joint with connective tissue dysplasia in adolescents in the conditions of Semey. Materials and methods: 45 patients were examined with a diagnosis of Habitual dislocation of the shoulder at the age of 15-18 years. The comparison group consisted of 350 people aged 15-18 years, determined by independent sampling according to the medical documentation of PHC facilities. The diagnosis of CTD and its degree were established in accordance with the criteria given by Evtushenko S.K. et al. An analysis of the significance of the differences was carried out using the Pearson criterion (χ2) and the two-sided Fisher exact test. Results of the study: A significant and significant excess of the number of persons with CTD in the group of patients with a habitual dislocation in the shoulder joint was revealed (RR = 2.62; χ2 = 26.48, p <0.001). No significant differences were found in the age structure and causes of the primary dislocation in the shoulder joint There was a significant dependence of the number of relapses of dislocation on the presence of CTD (p = 0.036). In the presence of CTD, surgical intervention was usually required to eliminate the usual dislocation. Conclusion: The presence of undifferentiated CTD in children and adolescents contributes to a higher risk of developing a habitual dislocation in the shoulder joint. The structure of traumatic injuries leading to the development of dislocation in the shoulder joint is similar in the presence and absence of CTD, with the exception of severe forms of dysplasia, when the number of spontaneous injuries that are not associated with excessive force increases. Treatment of a habitual dislocation in the shoulder joint in the presence of CTD more often requires the use of surgical methods and has a longer duration than in the absence of CTD. Өзектілігі. Дәнекер тінінің дисплазиясы әр түрлі аурулардың дамуына кері әсер етеді, ең алдымен жас адамдарда. Атап айтқанда, жарақат алу ықтималдығын арттыру туралы мәліметтер бар. Алайда, қазіргі заманғы арнайы әдебиетте біз дәнекер тіннің дифференциалды емес дисплазиясының өзара қарым-қатынасы және иық буынындағы әдеттегі шығудың даму қаупі туралы деректерді таппадық. Зерттеу мақсаты: Семей қ. жағдайында жасөспірімдерде дәнекер тінінің дисплазиясы бар иық буынындағы әдетті шығуды дамыту ассоциациасын анықтау. Материалдар мен әдістер: 15-18 жас аралығындағы иық буынындағы әдеттегі шығулар диагнозымен 45 науқас тексерілді. Салыстыру тобын БМСК мекемелерінің медициналық құжаттары бойынша тәуелсіз іріктеу жолымен анықталған 15-18 жастағы 350 адам құрады. ДСТ диагнозы және оның дәрежесі Евтушенко С. К. және соавт келтірілген өлшемдерге сәйкес белгіленді. Айырмашылықтардың маңыздылығын талдау Пирсон (χ2) критерийі мен Фишердің екі жақты дәл критерийі арқылы жүзеге асырылды. Зерттеу нәтижелері: иық буынында әдеттегі шығуы бар науқастар тобында ДТД бар адамдар санының елеулі артуы анықталды (RR=2,62 (χ2=26,48, p<0,001). Иық буынындағы біріншілік шығудың жас құрылымының маңызды айырмашылықтары мен себептері анықталмаған. Шығудың қайталану санының ДТД (р=0,036) болуына айтарлықтай тәуелділігі болды. ДТД болған жағдайда әдеттегі шығуды жоюды қамтамасыз ету үшін әдетте операциялық араласуды жүргізу қажет болды. Қорытынды: Балалар мен жасөспірімдерде дифференциалды емес ДТД болуы иық буынында әдеттегі шығудың даму қаупінің жоғары болуына ықпал етеді. Иық буынындағы шығудың дамуына әкелетін жарақаттық зақымданулардың құрылымы ДТД болған және болмаған кезде ұқсас болып келеді, дисплазияның ауыр формаларын қоспаған кезде, шамадан тыс күш әсерінсіз болған, спонтандық зақымданулар санының өсуі. Иық буынындағы әдеттегі шығуды емдеу ДТД болған кезде жедел әдістерді қолдануды талап етеді және ДТД болмаған кезге қарағанда емдеу ұзақтығы көпке созылады.